La France vue d'en bas o lo País d'en Jacme, utopia o democràcia !

Alara quora un grand d’Occitània ne sortís un libre, me sembla essencial de l’aver en man.

Es talament rare d’aver un article dins Le Populaire sul tèma e en linha que me sembla pron importanta tanben de ne far un comentari sul site Internet concernit.

Ai talament après dels Lemosins, que me sembla tanben una vergonha de los oblidat quora se parla d’Occitània ; la darrièra Occitana qu’ai agut de parlar ambe, èra una Occitana de Charanta lemosina… a Tolosa. Aquestes Lemosins son extra-ordinaris, benlèu pas una faula aquí !

Jan de la Font dau Melhau es lo melhor d-els.

Llemosí, ancian nom de la llengua catalana … es urgent de gaitar un editorial publicat dins la premsa catalana de uèi.

Acabi de legir aiçò :

> Notre devoir d’éducateurs est de mettre fin à cette situation ubuesque. Mais pour l’heure, il y a vraiment le feu à la maison et je vous demande de signer la pétition.
> Je vous tiendrai évidemment au courant des résultats et des suites que nous donnerons à cette action, avec tous les membres de l’association SOS Éducation.

La situacion es tractada d’ubuèsca… Es çaquelà caracteristic dels professors del sistèma francés, son incapables de sortir del sistèma per poder se gaitar coma dins un miralh.

Quantas formacions son estadas gaitada e reformada, remplaçada alara que se sabiá coma una endrona societala ?

Quantas formacions literara, juridica, agricòla, artesanala, fisica, matematica, quimica, agronomica, economica, tecnica, son estadas mesuradas per èstre tròp nombrosas en foncion del maine de desvolopament dins l’Estat monolingüe concernit ?

Lo miralh qu’an mestièr, es trabalhar en defòra, dedins lo sistèma economic real, estrangièr a lor sistèma educacion ( sense s’en avizar ).

Un director de licèu es elegit al Principat de Catalonha, sabètz perqué ?

Una lenga es una aisina de saber, perqué es interdicha dins lo sistèma educatiu francés ? Se sap de los neurònes an la capacitat dinca 7 annadas per integrar las diferéncias lingüisticas e los son, zo sap totes los especialistas de dedins lo sistèma francés, perqué las lengas son simplament ensenhada al moment qu’es pus lo moment !

Etc.

Lo sistèma francés d’educacion es pus reformable.

Lo sistèma francés d’educacion es emplenat de professors de qualitat, nos ne mainem … quora sortísson del sistèma, a la retirada, quora son liberats. Lo sistèma francés d’educacion es una preson institucionala d’educacion.

Es que cal salver aqueste sistèma ? Non, car lo sistèma politic n’a pas encara consciéncia, vist que son majoritariament sortit d'el. Òc, car vesi pas coma podem capitar a ensenhar los pòbles de França de l’engana francesa e de son sistèma. Alara un sistèma educacion regionalizat seriá la bona sortida, destrusir un ostal e ne tornar bastir un autre.

L’Auvernhat –lenga de puta e lenga copat- Claude Alegre aviá rason, l’«Éducation Nationale» es un mamot. Es plan lo sol mot que li doni rason, el qu’es tanpauc jamai sortit d’aqueste sistèma.

70 annadas aprèp la pensada productivista arquitecturala francesa, la megalomània politica montpelhierenca a bastit un ostal comun que uèi cal destrusir … Per zo tornar bastir per aver las meteissas errors de las annadas 1970 ?

Die Mauer muss weg !

Es per aiçò que la populacion tornarà votar Nicolas Sarkozy, caldriá un vòt anti-nacionalista, fan lo contrari per rason de fauta de curiositat politica, de conservatisme generalizat, e que l’oposicion capita pas de comprendre que cal capvirar la taula, ambe basas economicas diferentas e lo poder a las regions e que París nos daissèsse en patz.

E La Croix ?

Lo sentiment de proximitat es agrandit quora la lenga intima, la lenga del territòri (qu’es pas aquesta de l’Estat) es destrusida ? Un concepte franchimand que m’aviá escapat …

La lenga e la nacion, me sembla qu’i a encara un error de questionament del jornal La Croix, une error de sciéncias politicas, se vòlon parlar de ciutadanetat per la “nationalité” !

Fondament de l’identitat francesa, lo francés a 68 % … Quí a escrich la question ?

De quina manièra es estada pausada la question, i aviá d’autras possibilitats que de pensar a l’unicitat de l’article indefinit ? LA lenga francesa.

La cultura e lo patrimòni, sapient qu’i a pas de cultura sense lenga … que podem pensar de la question ? E donc de la qualitat de las responsa ? Recentament sabem que sem classificat al numèro 75-1 coma patrimòni dins la ConstituTion, los que párlan d’autras lengas que «LA lenga francesa» son listats aquí ?

Per clavar, la «capacitat d’integracion», al mens es clar La Croix coneis pas l’istòria de l’assimilacion lingüistica francesa.

Dins la lista dels jornals nacionalistas franceses, podem nommar La Croix sense cap problèma cotria ambe Le Monde.

Avètz entendut, lo vòstre vòt los interessan per èstre elegits. Alara coma son pas capables d’escolhir melhors ministres per la gestion d’un ministèri de la cultura, ne cal profièichar per daissar un messatge per las eleccions venentas.

Mon vòt serà clar, serà pels melhors e pels mai eficaçes. Los «rond-de-serviettes» los cal daissar dins l’EPADländer e los elonhar lo maxímum possible de las regions occitanas, region administrada a la francesa (Occitània ne patís).

E lo lendeman dins la premsa de las colonias qu’enquadran París, avem classificat dins l’òrre denominacion periodistica de “langues régionales” :

Son plan simpatics nòstres deputats UMP-NC a París, mas quin poder an contra l’administracion republicana francesa, CAP ! Vesètz aquí …

Assisas de la cultura occitana a-z Albi, divendres venent, als Archivas Departamentalas (sem 75-1 !) e a partir de las nòu.

-°-

Organiza Unitat Catalana una reünion lo 27 de novembre sul subjècte, « Aquest divendres 27 de novembre es celebrarà a la ciutat de Perpinyà l’acte d’inici de la campanya de les consultes per la independència de Catalunya que es celebren al Principat de Catalunya el proper 13 de desembre. Serà a la capital de la Catalunya del Nord on es farà el primer de tots els actes d’aquesta campanya.
Dia: divendres 27 de novembre a les 18,30h.
Lloc: Sala de les llibertats – Ajuntament de Perpinyà. Carrer de Bartissol, 9 (al costat de la catedral de Perpinyà)
Parlaments de: Jaume Roure (President d’Unitat Catalana i Conseller Municipal a l’Ajuntament de Perpinyà,)
Daniela Grau (Catalunya Acció – Catalunya del Nord)
Jordi Bilbeny (MAPA – Moviment Arenyenc per l’Autodeterminació)
Josep M. Ximenis (Regidor Ajuntament Arenys de Munt)
Santiago Espot (President Executiu de Catalunya Acció)
Per a més informació podeu contactar: Albert Ubach, Premsa Catalunya Acció»

-°-

E Adishatz espèra pas los elegits o las elegidas per arcuèlher en gascon ; La botiga gascona es un “PLUS” pel comèrçe, i a pas de botiga Adishatz a Vièlha !!

Mai d’informacion sobre lo partit de fótbol : vilaweb.cat (novèla presentacion) en vídeo tanben !

Ciutadan d'Occitània, vos escrivi perqué ai pas legit dins las vòstras paginas (premsa locala) dos eveniments locals, elements que son a religar ambe l’identitat dicha nacionala, e la provocacion de M.Besson.

Lo Conseil Régional a votat una mocion perqué lo president del CR signèsse una convencion de desvolopament de l'ensenhament de l'occitan (una linha dins la DDM). M.Serge Laroze del FN a ben indicat perqué votariá contra, dins una frasa personalizada adreiçada a M.Martin Malvy. La signatura foguèt accordada per 80 vòts per e 8 contra, aquels del FN.
Recentament, un grope de suportèrs de la còlha d’Argèria a davalat las bandièras francesa, europèa e occitana del capitòli. La polícia municipala aviá òrdre de non pas provocar. Lo consulat d’Argèria a pas protestat.
Se sembla que los dos eveniments an quicòm de veire ambe los ensenhaments republicans, aquestas fabricas (farlabicas) de l'istòria nacionalista francesa. Es segur  que se l’Ernest Renan es la referéncia de dos caire de la mar nòstra, aurem de mai en mai de problèma d’aqueste tipe en França (Occitània es malastrosament França), e los afrontaments causats per las basas republicanas, chevènementistas o de l'OAS (national-expansionista), seràn pas luènh dins nòstras carrièras. Es aiçò vertadierament lo projècte republicana tolsan ?

Capitar de far afrontar las populacions de raiças diferentas sense installar una lindal comun, per exemple l’occitan per totes/as e sa cultura generosa e dubèrta ?

Nòstres/as elegits/idas son absents/tas dins los dos cases, dins los dos cases fan la sourde oreille. Los Conselhièrs Regionals díson que la convencion per l'ensenhament de l'occitan es estada votada a l’unanimitat (Tarba divendres passat, faus) e lo cònsol de Tolosa, sul tèma dels suportèrs (totas colors), pensa puslèu a las aprosmadas datas electoralas qu’al respècte de las institucions politicas collectivas d'Occitània.
E voldriái tornar-díser que soi pas d’aquestes que cantaràn un cant sanguinari e contra los pòbles europèus, mas respecti los que zo vòlon cantar tot pensar qu’i a melhor de far en Occitània : lo Se Canta es aquí per abaissar las frontièras (naturalas ?), al mens es un projècte europèu modèrne !

Alara los Gaston-Fetus d'Occitània : despertatz-vos !

Los Catalans acabaràn pas de m’espantar… Se legís una mocion per l’occitan dins lo mètro al Parlament de Catalonha – en preparacion (veire 2 bilhets següents), se descobrís un « auant-projècte de lei » per l’occitan al Parlament de Catalonha (Principat) !

Lo document sancièr es disponible : www.gencat.cat/llengua/occitan .

« A travèrs d’aquesta plana se somet a tota era ciutadanetat entà que posquèsse participar en sòn procés tota aquela persona qu’i aguèsse quauquarren entà aportar.
En aqueste sens, e ambe la finalitat de ne far una maximala difusion e garantir que lo procèssus d’elaboracion de la nòrma es lo maxímum de participatiu vos convidam, s’ac creiguetz oportun, a qu’en fasquegatz difusion, sobre vòsta web e enes mieis que creiguegatz adequats.» Ai recebut lo messatge, e lo document es tanben disponible sobre demanda vòstra.

Es que cal demandar lo restacament d’Occitània al Principat de Catalonha per aver una lei per l’occitan ?

Se los Franceses an problèma per redigir una lei, podrà benlèu far un estatgi a Barcelona, aquí las sábon copiar al Québec, puèi adaptar pel catalan, puèi pensar a l’occitan … L’abséncia de lei “francesa” per l’occitan es una acte de nacionalisme, una nacionalisme que sabem qualificar : una volontat clara de destrusir l’occitan, de nacional-expansionisme parisenc, un nacionalisme que se trufa de l’accent coma Claude Alegre al Sénat, un nacionalisme que fabrica un mercat per l’EPADländer e li cal una lenga unica (lo francés o l’anglés, per simplificar los còsts de produtivisme francés).

FRANÇA ES VERGONHA !

Es que cal demandar lo restacament d’Occitània al Principat de Catalonha ? Crear una Generalitat d’Occitània per ajudar a l’integracion al Parlament de Barcelona ? Es que l’UE aurà quicòm a ne pensar ? E coma capitala politica, Andorra ?

Es que caldrà bloquejar la participacion de França a l’UE o a la Francofonia per aver un occitan tractat normalament en França ?

L’oblit de l’UMP-NC, e sos amics jacobins d’esquèrra, l’oblit per l’occitan aurà consequéncia politica grèva, ne soi segur … l’Istòria es ambe lo pòble occitan, contra l’avuglament parisenc e franchimand.

Sergi Granier parla d’arrogança francesa, es benlèu aquí que cal listar lo racisme declarat francés e d’oltra-mar ? Lo racisme francés es ontologic a l’Estat francés. Fòrma una partida de l’«identité nationale», son realitats :

1 / Lo monolingüisme istoric e la lenga del rei imposada pel darrièr moment de la «revolucion» de 1789, per l’impèri, per la republica als pòbles.

2 / Lo militarisme istoric de França, de Loís XI a Sarkozy, e l’organizacion de l’Estat al mòde militar, dels mercenaris a l’armada de soscripcion discrimanta pels sordats occitans (bretons, bascos, pan-africans, catalans, còrses, savosians, etc.), a l’armada professionala (legion estrangièra a la gendarmariá).

3 / La santetat declarada a Roma per tot regime que prendrà lo poder a París. L’intervencion romana es vaticanesca dins los afars franchimands.

4 / L’organizacion de la collaboracion e valorizacion de la delacion institucionalizada per imposar las vistas de París, sobre las províncias o las regions, l’ideologia de las delacions a totes los nivèls.

5 / L’organizacion d’una educacion-manipulacion de l’ideologia repressiva e institucionala.

6 / La fabricacion de mèdias a la sòlda de l’armament francés e de las ideologias politicas centralizadoiras franchimandas.

7 / Farlabica de las eleccions per evitar la representacion de TOTES LOS PÒBLES de França, e la representacion d’una coorporacion o d’una elita plega-esquina (sobretot en regions occitanas).

Alara quora lo racime francés es aficat, se podrà benlèu far pensar a mai luènh dins lo sistèma ?

Donc a vòstres agèndas.

«relation humaine» = sense sindicat. Causa qu’es una error de gestion de las entrepresas francesas, sobretot que pensan sindicat = CGT, çò que pròva l’error e lo simplisme CGPME.

 

 

« Los ciutadans franceses an dempuèi sempre a l’estrangièr una fòrta reputacions d’arrogança.

Los braves ciutadans aquestes, quora se ne máinan, ne son tot desconcertats.

Se comprendriam melhor aquesta reputacion se se mesfisávian mai del borratge de clòsca que ne son encara victimes. La 3^ena Republica nacionalista, colonialista, militarista, etc., es acabat e plan acabat, e totes los musèus d’Iistòria de França n’i cambiaràn pus ren. Mas las convenanças politicas son sempre imperturbablament a l’autosatisfaccion e al ciratge de monilh.

Per exemple, suls Dreits dels dròlles. Grrrands discors dels òmes politics de tot caire...per donar mantunas leiçons als autres.

Que seriá pas pus significatiu d’escobar en çò seu ? Aquí que s’i pòt far ?»

Sèrgi Granièr, Narbona, 20/11/2009

* * * * * * * *

Dos tèxtes trapats que demándan mantunes segondas :

De WIKIPEDIA (Véser Wikipédia per las nòtas)

Convention internationala dels dreits dels dròlles

DROITS DES ENFANTS : FRANÇA o la VERGONHA.

La France a cridats mantunas resèrvas per agaich de l'article 30 que baila sul «droit des enfants des minorités linguistiques et culturelles » («Dans les États où il existe des minorités [...] linguistiques [...], un enfant [...] appartenant à une de ces minorités ne peut être privé du droit d'avoir sa propre vie culturelle, [...] d'employer sa propre langue en commun avec les autres membres de son groupe.). Elle considère notamment qu'il n'existe pas de minorités (ni culturelles, ni linguistiques») suls son territòri, e annula aqueste article en totalitat sobre lo teritòri de la «République» (i comprès per çò que concernís las minoritats religiosas e etnicas totparier mençonadas dins l'article 30 de la convencion), en vertut de l'article 2 (que ne pòrta que sobre la lenga francesa) de la «Constitution» (que reconeis çaquelà l'existéncia de minoritats culturalas etnicas dins los païses d'oltra-mar ambe mantunes estatuts juridics especifics.[1] Lo «Conseil économique et social des Nations unies» a, en 2008, « recomandat » al poder francés, França, de retirar aquestas resèrva[2].

* * * * * * * * *

Del site aiçí-junt :

http://www.localtis.info/cs/ContentServer?c=artVeille&pagename=Localtis%2FartVeille%2FartVeille&cid=1249273791881

Fòrtas reseèrvas «Comité des droits de l'enfant de l'ONU» sobre la politica francesa

publicat lo 03 d’agost de 2009.

Lo 26 mai darrièr (2009), Nadine Morano, [Secretari d'Estat cargada de la Familha e de la Solidaritat, alprèp del ministre du Travalh, de las Relacions socialas, de la Familha, de la Solidaritat e de la Vila : un sos pifre] al cap d’una delegacion d’una vintena de personas, aviá respondur durant sièis oras a las nombrosas questions del comitat dels expèrts de l'ONU cargat de contra-rotlar, totas las cinc annadas, los progrès de cada Estat dins l'aplicacion de la convencion del 20 de novembre 1989 relativa als dreits dels dròlles.

Lo comité a apreciat la durada d’aquesta visita ministeriala, autanplan que "la présence d'une délégation plurisectorielle de haut niveau, avec laquelle il a eu un dialogue ouvert et positif, ce qui lui a permis de mieux appréhender la situation des enfants". Lo climat apareis donc melhor qu’aquel qu’aviá presidat a la precedenta audicion en 2004. Mas aquesta melhoracion a pas fait tàiser las criticas sul fons.

Càaquelà, lo comitat "prend note avec satisfaction des faits nouveaux liés à la mise en oeuvre de la Convention" : leis reformant lo divòrce (26 mai 2004), l'adopcion (4 julhet 2005) o la filiacion (4 juillet 2005), lei del 30 decembre 2004 instaurant la «Haute Autorité de lutte contre les discriminations et pour l'égalité» (Halde), lei Andicap del 11 febrièr 2005, lei del 5 març 2007 instaurant lo dreit al lotjament, loi del 5 març 2007 que pòrta reforma de la proteccion del dròlles, nominacion d'un naut comissari a la jovença... Mas lo comitat "regrette que certaines des préoccupations et recommandations qu'il a formulées lors de l'examen du deuxième rapport périodique de l'Etat partie n'aient pas été suffisamment prises en compte".

Aquestas pre-aucupacions concernísson las resèrvas e declaracions emesas per França sobre lo tèxte de la convencion de 1989, l'incorporacion de la nocion del dròlles tal un subjècte de dreits, l’edat minímum de la responsabilitat penala (que podriá encara èstre abaissat ambe lo projècte de reforma de la justícia dels minors), l'enregistrament de las naissenças, lo regropament familhial, l'adopcion internationala, los castiges corporals (que "restent très répandus, notamment dans les départements et territoires d'outre-mer"), los minors non-accompanhats e la justícia pels minors. En consequéncia, lo comitat "exhorte l'Etat partie à faire tout son possible pour donner suite à ces recommandations qui n'ont pas été appliquées ou ont été partiellement ou insuffisamment mises en oeuvre, et pour donner dûment suite aux recommandations contenues dans les présentes observations finales dans son prochain rapport périodique".

Autra pre-aucupacion exprimida per las instanças de l’ONU : l'abséncia d'una estratègia nacionala globala pels dròlles e d'un plan nacional que deuriá acompanhar l’obratge. S’engatja donc França d’adoptar una estratègia que "devrait comprendre à la fois la garantie des droits universels pour tous les enfants dans des conditions d'égalité, ainsi que des mesures de protection spéciale pour les enfants les plus vulnérables, en particulier ceux qui vivent dans les départements et territoires d'outre-mer". Pour mettre en oeuvre cette stratégie et intégrer le concept de l'enfant comme sujet de droits dans tous ses projets, politiques et programmes, le comité encourage la France "à engager un vaste dialogue avec les forces politiques, les professionnels, la société civile et les enfants".

Mercés a Sèrgi Granier per aquesta informacion que mancarà pas d’interessar las redaccions dels jornals francofònes d’Occitània, e que mancaràn pas de díser çò qu’es vertadierament l’Estat francés, pauc impòrta los partits centralizats al poder e los regimes en plaça.

-0-

Lo questionari de l’engana nacional-republicanista francesa, per sempre ! Ah Besson …. un bon collaborador al zentralisme franchimand, se ne cal de renovelament an aqueste nivèl ? … França n’a sempre trobat de tot escantilh.

Generosament publicat per L’Humanité, lo jornal del productivisme republican francés.

Èra un  rapèl istoric.

Puèi avem la socializacion lingüistica per totes, e totas, alara que l’ensenhament se fa per una elita ! (e aqueste fonomèn de fonetizacion d el’occitan, l’ai entendut mantunes còps, per mantunas estacions del mètro, ne soi content – es ambe una bona lenga que se farà plaser, e faràn palser de parlar que tornar l’enveja d’una dignitat per Occitània, e benlèu un melhor ensenhament generalizat, e la melhora coneissença lingüistica en Occitània, e donc la possibilitat d’intercambis internacionals que se limitaràn pas a l’emplèc d’un sol globalenglish o busselish – puèi aital d’unes diràn qu’es una “lenga passadissa” o “una lenga d’embarrament” !)

Uèi soi bravament content, e mon collèga Santi ambe quí ai debutat l’afar del mètro en occitan totpaier, e segurament mai.

Ara, lo Parlament de Catalonha a debutat una politica de sosten simbolic e dinerièr per mantunas associacions occitanas, tanbe mantuns associacion de grand interès per l’occitan (la causa comença de s’internacionalizar, zo cal a totas fòrças per èstre una pression per far votar França dins lo sens que França demanda per Turquia !). Aital podem veire que son pas páuruts de donar sòus a d’associacions que se báton dempuèi annadas e annadas contra lo sistèma de repression lingüistica francesa, son pas páuruts de dire que cal emplegar l’occitan, e que lo simbòl s’en anirà mai aldelai de l’emplèc lingüistic, mas simplament per abaissar las frontièras d’Estat e bastir una Euròpa en patz..

Se cal felicitar d’aiçò ? ÒC, ben segur !

ICV lo mètro de Tolosa es OK en OCCITAN !

Soi bravament content per mon grand-paire (e tant d’autres grands) que s’es sempre batut contra aqueste sistèma per poder parlar sa lenga dins son ostal, contra la repression francesa, repression qu’es ENÒRMA !

Vaquí la frasa miracla : «a l’ostal se parlarà francés» çò diguèt e l’afar faguèt que la lenga repressiva se parlèt pas. Mon paire entendèt la lenga parlada dins tota son enfança, ma granda-maire tornèt aprendre a parlar occitan. Los sons paires li aviá sonque parlat francés, per «capitar sa vida e se maridar amb un borgés», se maridèt ambe un païsan que refusa la lenga de l’empèri republican laïca e gratuït.

Mas per imposar la lenga a l’ostal, mon grand-paire qu'èra «catolic sempre protestant» dins un vilatge que cada còp que los Franceses passavan ambe l’armada èra per matar la mitat de la populacion (bons cristians, protestant dos còps), per imposar aiçò de la lenga dintrèt dins una glèisa catolica pel maridatge mas la convencion lingüistica èra passada abans l’acte de la glèisa. Èra d’aquestes que sábon çò qu’es una procedura simbolic !

Aiçò, el, la repression francesa l’aviá comprès a partir de 1939. Aprèp doás annadas d’armadas obligatòrias, puèi la guèrra de 1939, la fesfaita francesa e la collaboracion de l’elita de l’armada francesa ambe lo “dich” enemic (Alemand, conegut en STO, permission : es pas tornat), mas mon grand-pair èra coërent, a pas collaborar ambe França, al contrari. es devengut per la fòrça de la geografia e d’una solidaritat de vesinat, un resistent, a salvat mantunes poloneses (èran josius) ; se n’en voliá gaire de glòria, simplament republican (alar quora Chevènementista me fan la leiçon per imposar pas l’occitan, podètz entendre qu’a l’efècte contrari : m’enróbia); en 1947, a refuzat que lo prefecte li donèsse en public la medalha de la resisténcia, aviá jà en 1947, idenitificar lo problèma francés en Occitània, un sistèma militarista dins son administracion.

De mai, aiçò l’ai sabut, non pas per la familha (degun ne parlava e lo sibjècte lingüistic èra indertich a taula - tròp polemic quitament ambe ma maire uèi), alara es tanben en nom del mètge de Montpelhièr vengut explicar la repression qu’a consequéncia psichanalitica de generacion en generacion, qu’escrivi uèi que soi content e urós d’aver l’occitan dins lo mètro e tanben la votacion del Parlament de Catalonha (ièu l’ancian secretari –tres annadas- d’una vièlha associacion occitano-catalana, lo CAOC). E coma sabi que los mèdiaz franchimand ne profiècharàn per maudire, demandi a la Generalitat de Catalonha d’explicar aiçò sobre una pagina dels jornals de Tolosa Occitània, soi prèste d’ajudar. Nòstre imne nacional explica que cal "«abaissar las frontièras», avem pas agut mestièr d’o far ambe l’arribada de l’Union Europèa, los pòbles occitan e catalan son estats separat pel tractat del Pirinèus, un acte antiumanista orquestrat per França e Espanha.

E donc en nom de mon grand-paire, e del pòble d’Occitània, umilament (i a tanben una umilacion politica francesa aquí dedins !) escrivi aiçí :

MERCÉS CATALONHA.

E alara, los Franceses que se báton contra l’intime occitan, contra lo pòble de l’intime, se podrà inscriure dins lor cap que la batalha contra lor politica de destruccion d’una Occitània digna es pas acabada, e la GANHAREM mai lèu que els vòlon – França es pas «una e indivisible» es unicament colonialista e militarista, ontologicament. Èstre occitanista se transmetrà de generacions en generacions e la lenga l’auràn encara de suportar, mas doblidarem pas.

Ma darrièra frasa serà pel «je me souviens» de Quebèc, en solidaritat ambe lo Quebèc, totparier zo tòrni escriure : DOBLIDAREM PAS.

In memoriam d’una batalha isolada, ciutadana, qu’arriba al nivèl jamai esperat.

Longa vida a la visibilitat de l’occitan sobre aqueste planèta !

Un present d’un lector d’aqueste blòg, me fa grand plaser, es lo tèxte en occitan de la mocion, tèxte redigit en companhia de las autras lengas concernidas, lo francés e lo catalan. Vaquí la version occitana de la mocion :

Òsca Catalonha, e longa viva a Occitània.

Lo pòble catalan m’espantarà sempre, en preparacion tanben … aquí un messatge politic clar per totes los tiruferaris de l’occitan ! ( e quitament la CGT espectacle que sempre vei dins la promocion lingüistica una similitud ambe la dominacion francesa e unilingüisme francés).

La traduccion lèu serà faita pel Partit Occitan quora seràn organizats.

Es pas de creire … L’atemptat del productivisme francés en Occitània es estat inocentat per la justícia francesa en Occitània. Al mens las causas son claras, non ?

Aprèp n’i a que diràn que lo nacionalisme francés es pas d’expansion !

Tolosa es estat lo terrenh de jòc del productivisme agricòle francés, quí zo podrà negar. L’Estat e las entrepresas ajudadas per l’Estat per aver un mercat de lenga francesa seràn jamai condemnats per la justícia francés, tot es fait tala una provocacion politica, provocacion nacional-expansionista.

-°-

Libération a tractat lo subjècte de l”«identité nationale», e a l’astrada d’una pagina ai agut d’aver aqueste article que liga lo mercat liberal e França.

Mas perqué simplament ligar aiçò a l’actualitat.

L’Estat francés es bastit per donar un mercat e dinèr al poder parisenc, res d’autre. Lo mercat francés o parisenc es simplament la primièra rason de la conquèstas colonialistas francesas, sul continent europèu o d’oltra-mar ; aiçò a debutat en … 1209 – es pas sonque una question modèrna.

L’Estat francés uèi seriá mal gerit, per un partit ultraliberal e donc una filosòfa escriuriá aquestas règas dins Libération.

Mas pas conéisser l’istòria economica francesa, e sobretot dels tròçes a quí se nega una istòria pròpria ! Se nega encara uèi de donar l’istòria dels tròçes fagocitat, perqué ? Perqué son justament dangieroses per descriure lo problèma economic que pausa França, per sempre.

Se Bretanha es estada assimilada sense respectar lo contracte signat ambe lo poder en plaça ailà ; las rasons son economicas.

Se Simon de Monfort a envadit Lengadòc (lo primièr tròç d’Occitània) es gràcia al sosten financièr de las bancas italicas e la fisença donada pel Papa.

Se lo reialme d’Arles èra objècte d’assimilacion al Comtat de provença, puèi a la familha d’Anjòu, puèi al patrimòni del rei francés de París, èra per sa situacion politica e economic sul ròse e pel Sant-Epèri germanic…

Se lo Ducat d’Aquitània es estat destrusit pel Rei de París, dins una guèrra dicha franco-anglesa, es per recuperar la poténcia economica del pòrt de Bordèu, 30 còps mai bèl que la ciutat de París ! 1453 es data de la batalha perduda e los chaples an poscut debutar ; 1470 lo mercat aviá mestièr d’una sola lenga alara que lo Ducat aviá doás lengas (latin e gascon).

Puèi quora lo govèrn francés a volgut existar, èra per protegir los dinièrs parisencs [lo proteccionisme èra sonque per Paris, pas pels esclaus-subjèctes novèls ; lor caldrà far allegéncia abans d’aver unes dreits economics !], lo proteccionisme francés es non pas brica per losCatalans o Bascos ambe lo Tractat dels Pirinèus…

Etc.

NON França es ontologicament un mercat de la francofonia, es lo dangièr planetari. L’argument de Myriam Revault d’Allonnes explica donc que la modernitat del problèma. la realitat es puslèu mai que l’istòria modèrna ambe un punt de vista marxian sobre l’afar francés e sas conquèstas.

Collaboracion

Se parla dels migrants ispanics que per « devenir american » (Ciutadan dels Estats Units d’America del nòrd) son forçats de far l’armada en Irac. Avem aquí lo meteis fenomèn. E alara se cal recordar un certan general Bugeaud (es un document de junh 2008 !). Que fasem en Alfganistan ?

Los impèris an sempre agut mestièr d’instrumentalizar los pòbles dominats, e de pausar gendarmes per apatzimar los païsans un pauc tròp croquants, e los ciutadans flacs o unes collectius sense defensas per poder sobreviure sobre lor esquina, els e lors idèas colonialista («colonialisme de l’interior», Robert Lafont). Los Occitans, los Bretons, los Còrses, los Catalans, los Alsacians, los Lorrens, los Savosians, los Goadelopeans, los Martiniqueses, los Guianeses, etc, son los que son mai sovent plaçats al front en 14/18 ! Puèi es estats los Africans de las colonias d’oltra-mar. E n’ai d’autres exemples. L’Estat militarista francés es pas doç ambe los que son pas son modèl uniformizador, aquel del rei quitament en republica (ai encara al cap mantunas frasas en junh 1992, per l’installacion de l’article 2 sobre lo francés republican, reaccions de deputats socialistas per glorificar los edictes del rei sul tèma de la francofonia, aiçò en republica !).

Es pas la fauta dels militars aquestes, es la fautas dels ciutadans que vòtan per aqueste sistèma, que vòtan per aquestes personatges sense jamai se pausar questions sobre lor qualitat de promotor d’una ciutadanetat que siaguèsse pas la version Ernest Renan de la dominacion nacionalista francesa, es de dire que vòtan pels partits nacionalistas militaristas franchimands (sobretot en Occitània, Bretanha, Euskadi, Catalonha, Corsega, Martinica, Goadelopa, Guiana, Alsàcia, Savòia, Picardia, Flandras, Normandia, Kanaky, Polinèsia, La Réunion, etc.).

L’instrumentalizacion es sempre la meteissa, cal èstre bon nacionalista francés, bon per acceptar l’expansionisme parisenc. Aital lo ministre Nouveau Centre felicita lo soldat per èstre plecar pel sistèma parisenc de pensada politica, es un acte de nacional-compatibilitat : « si tu n’aimes pas la France tu la quittes » es del meteis escantilh, la meteissa sonçaina.

Concretament

Ounoussou Guissé es Francés, sense cap de dobte, perqué ? Perqué viu en França, una region o província de França, aquesta region es devenguda francofòna, abans l’arribada dels poders parisencs, centralista reial, o jacobin e republicanista. Es Francés e auriá agut de meritar un trabalh diferent d’èstre soldat pel nacional-militarisme francés.

La region d’origina de Ounoussou Guissé es Normandia, una region qu’a condemnat (prenem lo mite aital) una Jeanne d’Arc segon las leis del Ducat de Normandia, per astre aquesta femnòta devenguda mite, es estada condemnada, cremada, coma los «Bons cristians» èran condemnats pels poders militars franceses quora son arribats en Occitània, a partir de 1209, dinca 1242 (e benlèu mai tard) (Occitània-Lengadòc a suportat 50 annadas de guèrras francesas per èstre assimilada al sistèma francés o parisenc, puèi la lenga es estada IMPOSADA per la fòrça).

La justícia francesa perlonga una «action en constestation de la nationalité», aital podem dire que la nocivitat de las tèsis d’Ernest Renan es sancièra, dempuèi que son estadas acceptadas pel sistèma colonialista o nacional-expansionista francés, la votacion de 1992 de l’article 2 de la ConstiTion es la clau d’un sistèma de dominacion lingüistica francesa. Podem alara afortir que la justícia francesa es un acte d’antidemocràcia sancièr.

La nocion de ciutadanetat es clarament mesclada ambe la nocion de nacionalitat. Aital Ounoussou Guissé es de cultura e lenga francesa, donc de nacionalitat francesa perqué viu en Normandia, mas se li refuzava la nocion de ciutadanetat, la lei se disiá contra el. Per l’identitat nacionala es puslèu mai complicat ! L’identitat segurament multipla, se podrà pas dire que la seuna identitat es non pas individuala ni mai collectiva, e de tot biais aurà res de veire ambe la nacionalitat francesa, aquesta identitat stricto sensus ligada ambe la sola lenga francesa, de Normandia o pas.

Lo cas aqueste es fòrt interessant pel debat sobre lo debat sobre l’«identité nationale» del sénher Besson. Aital cal assegurar coma una document important lo supòrt que publica l’articlòt, Libération prepausa un numèro especial que cal aver crompat.

Mediatizacion

Per aver un punt balançat, cal Libération [Libé.fr es tanben un nacionalisme !]; per anar del costat «Citoyenneté» e la sampitèrna manipulacion politica d’esquèrra, cal aver lo nacionalista L’Humanité [Huma.fr es un nacionalisme.], son sindicalisme e son esquèrra nacionalista francesa. La CGT espectacle e l’engatjament politic del corporatisme universitari montpelhierenc cromparà lo segond. Cal remarcar que los dos jornals prepausan una edicion lo meteis jorn, e que ni La Croix [una crotz qu’es tanben ambe .fr pel site Internet], ni Le Figaro [Lo fig es tanben ambe un .fr] son dins aquesta prepausicion actuala e presenta. Dins La Croix lo punt de vista nacional-expansionista francés es prepausat de temps en temps, per exemple aqueste article :

La Croix pòrta al debat un professor d’una universitat parisenca, son expression es una engatjament nacionalista francés, cal ; parla de trebol d’identitat, perqué cal pas assegurar la diversitat de l’identitat [caldriá espsicanalisar son punt de vista personal], li pausa un problèma. El, veirà l’identitat a l’unitat, coma França l’a sempre prepausada. Mas me sembla important çaquelà de tractar lo subjècte, contrariament an aquestas esquèrras que, dins un programa de France Culture refusa d’abordar lo subjècte [l’apartheid francés e republican en Argèria a refusat d’abordar lo problèma coma Slama que son istòria es tanben tunisiana], prenem en compte las consequéncias qu’an degut suportar en Argèria coma pè-nègre, o en colonials per la familha tunisiana d’un Slama. Mas justament, las conséquencias exigísson lo debat (car l’«Histoire de France» se podrà pas aital simplament oblidar), e pas de damorar mut.

Cal èstre balançat per escriure un comentari sobre L’Humanité o La Marseillaise, lo productivisme d’esquèrra a destrusit civilizacions sancièras ; donc aqueste article es novèl. Mas zo fan perqué an enfin comprès que lo mercat dels imperialismes francés o anglés son las debutas de las mondializacions nivelatriças e del capitalisme sense realitat territoriala ! ENFIN ? Mas lo problèma damora de l’instrumentalizacion politica de la realitat, per convenir als actes politics e las decisions politicas. La realitat impausa pas lo politic, es l’inrevèrs.

Per l’esquèrra donc, avem l’afrontament Jules Guesde / Jean Jaurès qu’es encara viu, entre una vision tecnocratica e estatala (marxista o dicha aital, marxista car data del XIXen sègle), e una vision occitana e una istòria bravament mai longua que l’arribada dels Franceses en Occitània. Lo debat serà abordat segurament dins los debats de l’Ostal d’Occitània dissabte venent. (atencion : d’escriure sobre l’esquèrra, vòl pas dire que las accions de la dreita m’agrada).

Plan conectat

Nov 17th 2009
Del Economist.com

Quines Estats an lo melhor WiFi hotspots?

Intenret sense fial s’espandís pron lèu. Uèi los òmes d’afar an mai de 286,000 punt Intenret sobre lo planèta a lor despausicion, causa que cal comparar ambe los 53,700 cinc annads abans, explica JiWire, una companhia de mesura dels mèdias sul net. Per aver adoptat aisidament e d’ora las installacions liuras del WiFi, los Estat Units d’America del nòrd an lo mai de punt liura Internet, quitament China aumenta particulament aviat son fialat. Ric estats ambe la melhora tecnica acostumança e culturas (tal Sud Còrea) figura fins aprèp. Mesurat per persona, Sweden e Reialme-Unit baila lo melhor nivèl d’accès als punts liuras.

Las chifras son per Estat, la traduccion es complicada quora los imperialistas mesclan “Estat”, “estat”, e “country"/país”.

Lo nacionalisme d’esquèrra es un conservatisme, es un nacional-expansionisme, es una violéncia d’Estat, es far suportar al pòble los diktats militaristas del l’Estat centralista francés, pertot dins los servicis publics : Ambe l’Estat tot seriá bon. L’Estat es sanctificat republicanament, una novèla religion de servici public. Aiçò pertot dins los partits, mai tanben dins los sindicats, quitament a la CGT electricitat o CGT espectacle ! 

L’occitanisme politic explica dempuèi 1970 que NON !

L’esquèrra francesa èra ontologicament incapabla de capitar una tala reforma, en parlar sonque d’aqueste article. Lo problèma es que la dreita zo far devath lo pretexte de liberalisme economic que seriá bon per las regions e los territòris.

Cada còp ambe França se cal mesfisar.

-°-

Mercat dels nòu-occitans o nòuvenguts en Occitània.