La France vue d'en bas o lo Païs d'en Jacme, utopia o democràcia !: Books

La literatura de las premícias europencas

Wed, 14 May 2008 15:31:21 GMT

S'acaba de publicar un libre de sciéncias politicas e istoricas, l'autor es pron ben conegut dels occitanistas, per èstre felibre e ancian professor d'universitat a Montpelhièr, tanben creador de mantunes movements politics occitanistas, Lucha Occitana, Volem Viure al País e per acabar lo Partit Occitan, e tanben ancian president de l'Institut d'Estudis Occitans.

Es estat candidat malastrós en 1974 per la presidéncia de la republica. Totes los seus escrits son d'un grand interès politic e literari. Ai personalament un interès mai bèl pels seus escrits literaris, puslèu que politics.

Lo libre darrièr es puslèu una mescla entre lo literari e lo politic, es un raconte d'un naut nivèl cultural de la debuta de l'Euròpa, tala que se fargèt al nivèl de la fin de l'Edat Mejan, e que el, supausa èstre la basa de l'Euròpa actuala.

Los premícias d'Euròpa pássan per Occitània. Los premícias de l'Euròpa qu'avem actualament, pas dins l'organizacion mas dins lo contengut de civilizacion.

Aital Robert Lafont ne fa la pròva ambe una demostracion literària e politica en sièis capítols; l'eiretatge, l'autre, la fe e l'òdi, lo cant e l'amor, los tempses dels cremadièrs. Sobre los cremadièrs d'Occitània se faguèt l'Euròpa... Mas lo conquestaire franc a pas matat sancierament la bèstia ... encara que l'autor sembla ne dobtar.

Es evident que lo libre s'adreiça a la populacion francesa, es en lenga francesa. Lo libre dona la plaça normala a l'occitan e lo ligam normal per las esséncias de l'Euròpa qu'avem ara.

En Robert Lafont nos fa lo plaser de presentar aquí sas premícias de l'Istòria d'Euròpa, del punt de vista literari (per la forma) e italic (per la geografia) ; l'Istòria aquesta sona agradiva tal una musica rròm que canta la «Rumba de Cataluña» sobre una estacion d'onda mejana la nuèit a l'ora de la munerizacion radiofonica ; lo libre aurà pas cap resson dins los mèdias franceses.

Sempre quand se legís l'Istòria aquesta aital contada se pensa a una astrada d'aver tant bons sapients, puèi que res se debana per despertar lo personal-ciutadan d'Occitània !

Es pietat que lo personal politic d'Occitània siaguèsse pas del nivèl d'un Robert Lafont. Malgrat una bèla evolucion que ai pogut notar pendent lo debat recent sobre las langues régionales de France per una adreiça a l'actual poder jacobin en plaça borbonica ; cal èstre fòrt per s'adreiça ambe las sonoritats e vocalisas de sa lenga impausada a un vièlh mièg-sord sempre al poder en Occitània dempuèi la santa capitala.

Puèi quand l'Òme bèl escriu sobre l'Istòria d'Aquitània, aquí, parier que per l' «Istòria d'Occitània», edicion El Trabucaire, l'autor repapiá à la française, parlejeta sobre l'Istòria d'Aquitània e l'Istòria de las tropas d'Eudes, perqué ?

Ai pas encara comprès perqué aqueste autor bèl s'engana sempre sobre aqueste subjècte, sobre aqueste territòri de lenga occitana, benlèu qu'engana aital l'Istòria pantaissada dempuèi lo Lengadòc o que Aquitània es tròp elonhada de las vistas italicas ?

Es que sempre se cal mesfisar dels racontes literaris d'En Robert Lafont ? L'engana sul subjècte aquitan pausa lo vertadièr problèma pel demorat del document, perqué s'enganariá pas endacòm mai ?

Se mesfisar sobretot quand l'epic e l'istòria a l'imatge de que colportávan las cançons de gèstas de l'Edat Mejan ambe un dosatge pron polit per èstre cresegut, mas lo dosatge se destaca del real quand lo politic crida al seriós, per acarat la paraula francesa, cal èstre donc bravament mai luènh de la redaccion literara, redaccion del plaser.

«Prémícias d'Euròpa» èra a priòri un tèxte istoric pron ben escrit, ambe una frasologia que pòrta al raconte a la cronica radiofonica, al plaser del libre d'estiu, èpic e agradiu que fa plaser a l'autor, als lectors e a las lectriças, mas que s'alonha de l'Istòria qu'avem mestièr, sobretot dempuèi que la sciéncia istorica a provat que son trabalh didactic se podriá melhorar malgrat l'abséncia abondosa de document escrit dins la lenga de l'empèri, mas ambe l'arquelogia de terrenh, la dubertura dels arquius dels departaments d'Occitània e lo saber lingüistic occitanista, tot es d'esperar sobre la melhoracion de l'Istòria d'Aquitània.

« Eudes a résisté à l'invasion africaine, il a aussi hérité de la question aquitaine. »

Lo Ducat d'Aquitània se daissava de pair en filh, mas lo sistèma juridic èra bravament mai complèxe, que las lantèrnas francesas, provençalas o lengadocianas.

« L'accord avec l'Islam n'est pas inconcevable si l'on joue l'autonomie du domaine coupé de Damas »

Aquesta frasa me sembla d'un fosc politic total quand se sap clarament l'istòria autonòma d'Aquitània. De qué se parla aquí senon ? De l'autonomia de qué ? Dins un reialme arabo-amazigh de mai de 3.000 qm de geografia, als tempses dels desplaçaments antics... Senon l'autonomia de l'Aquitània, èla se basava sobre una realitat, un pè militar real per vesin tot aprosmat de l'apoderament.

« Eudes, que l'échec de sa trahison a renvoyé au camp des Chrétiens, fuit devant lui. Il oblique vers l'Est, prend Poitiers. C'est alors que, derrière Eudes, surgit l'armée de Charles Martel. Là, près de Vouillé d'illustre mémoire, la bataille s'engage. Le Chef Franc tue l'émir. le lendemain, c'est la débâche chez les Musulmans. L'islam n'ira jamais plus loin. »

Un fantasme à la française ? Un escrit pels franceses ?

Totes los istorians d'Aquitània, los que sabi, sábon que lo maridatge de la filha d'Eudes èra per aver la tranquillitat, lo maridatge ambe un amazigh a ges agradat als arabes de Damàs ; alara que Eudes los pensávan venir dempuèi lo bais Lengadòc, los novèls vesins e mèstres arabes, la razzia a butat per Baiona, Bordèu e Santa, tant aviat ; la rapiditat faguèt la suspresa e la demanda d'Eudes per aver las tropas cristianas las mai aprosmadas, las tropas de l'enemic cristian de sempre, los Francs del nòrd, per arrestar aquesta razzia caliá donar la fin al vóler politic independent per l'Aquitània ; serà la primièra error armada d'un Duc d'Aquitània, la següenta serà la desfaita d'Auvèrnha, contra los franceses.

Es segurament aiçò que l'occitanisme desvaloza quand escriu aquesta literatura politica e engatjada ... perqué ? Per crear un fenomèn valencianista en Gasconha ? Per ajudar los provençalistas de far creire a la dominança ideologica lengadociana ?

Lo projècte de Charles Martel èra clar, sotmetre politicament l'Aquitània, l'insotmesa per sempre, li levar l'autonòmia politica per poder emplegar lo seu saber d'organizacion administrativa intèrna (saber exemplar per mantunes reialmes francs qu'an recebut d'ensenhaments de mantunes sapients de l'abadiá de Lemòtges). Car Aquitània èra un modèl pels reialmes nordencs novèls, ges de monlingüisme, ges d'etnisme lingüistic. Aqueste modèl es estat descrivut per un collòqui lemosin en junh 1999, me sembla qu'es la bona annada [oblit personal que caldriá cambiar] ; es una bona annada abans lo cambiament de sègle e la debuta de l'idèa de Congrès Occitano-Catalan, idèa maupracticada car tròp sapienta.

Mas Charles Martel a pas destrusit Aquitània (p.64), neutralizèt la dinastia d'Aquitània, mas pas lo seu Parlament que faguèt tant concurréncia als poders parisencs que faràn mantunas guèrras al centralisme reial, car es lo Parlament de Bordèu que donava la moneda per far la guèrra o installar los jurats de las comunas d'Aquitània. Aquitània èra una organizacion politica, pas autocratica coma lo comtat de Lengadòc. D'aquestas diferéncias ne fasem -ara- la crudèla experiéncia politica en comparar Tolosa e Bordèu...

Los tèxtes de Robert Lafont an un grand avantatge, crídan a una melhora coneisséncia de las institucions politicas d'Aquitània, Septimània e Provença, per comparar. La recèrca europenca se transformarà en escrit istoric seriós, e res de mai ? La literatura a una importança, mas tala la literatura dels Trobadors, arriba aprèp una oficialitat politica de las letras occitanas en Aquitània per una usança administrativa ambe lo latin, gràcia a la sapiença dels letrats de l'Abadiás de Lemòtges.

Sembla, ambe los tèxtes aquestes d'En Robert Lafont, que lo collòqui l'organizèt el-meteis, en pietinant mantunas associacions occitanas, amerita encara de daissar un escrit oficial, bèl e segur. Lo collòqui es estat fait ambe l'ajuda dels elegits del moment en Lemosin, amics socialistas d'En Robert Lafont, e que n'en usitèt sempre bravament ben per el e contra las associacions de militants.

Es de se demandar perqué organizar un collòqui s'es sonque per lo listar dins un Cv personal ? Me pensavi que l'Edat seu podiá melhorar los seus escrits sobre Aquitània, e que de CV n'aviá pus mestièr : ben non....

Josué sap que tota guèrra es una catastròfa, se sap qu'una guèrra podrà debutar per gaire mai qu'aquestas mauvolenças istoricas. Tot dèu èstre sobre las taulas de l'Istòria d'Occitània, quitament çò que Lengadòc vòl oblidar.

Recentament l'IEO de Lemosin a prepausat Guarat per anar manifestar per l'occitan, es benlèu una bona idèa ! Los militants occitanistas auràn aital lo temps de legir l'Istòria d'Aquitània se venon de Lengadòc (edr!).

E damori sus ma talent istorica e literara a prepaus del Reialme d'Arles e lo Comtat de Provença, d'aquesta Occitània que partenhava al grand Empèri germanic o cristian central, d'aqueste reialme de fe papala. N'ai pas agut pron ! Me ne podètz conselhar d'autres libres ?

Qué ? Me conselhatz de prendre aqueste libre d'En Robert Lafont e de bastir moment de commemoracion per Occitània ? Avètz benlèu rason ... Donc, zo confesi, en modèl de romança, En Robert Lafont a escrit tanben per l'avenidor europèu en Occitània.

Lo neoliberalisme bushista presentat dins un libre

Thu, 08 May 2008 19:50:41 GMT

Aqueste libre l'ai crompat fa mai de tres meses, e coma es arribat a l'actualitat ambe la seuna traduccion francesa, me sembla important d'o presentar, ara.

Es un libre pesuc de mai de 700 paginas, libràs de sciéncias economicas, es un libre de presentacion practica e jornalistica de la politica bushista aplicada sul terrenh del Estats-Units-d'-America-del-Nòrd o mai grèu sobre lo terrenh de la conquèsta iraquiana.

L'economia es la descripcion de fenomèn politic e financièr sobre la societat umana e sobre mantunes territòris. Lo mercat es supausat regular tot, zo vesem plan ambe la crisi planetària e immobiliària de l'an passat e lo passatge d'aquesta finança leugièra sul mercat del rís, puèi la crisi alimentària qu'a seguit ! La finança sense regulacion es la mòrt dins l'aposmat viratge !

Naomi Klein zo fa pron ben, benlèu segurament encausa de la localizacion del seu punt de vista, lo Canadà anglofòne. Lo libre es sortit en fin 2007 en Catalonha ; Naomi Klein explicava a Vilaweb.tv qu'èra incompatible democràcia e neoliberalisme ; lo libre bèl aqueste ne fa la pròva clara, apòrta una assegurança del dangièr d'aquesta teoria economica de Friedmann qu'es la règla de mantunes economistas al poder a París uèi, mai tanben a Londres, Roma, Madrid.

La doctrina del chòc es aquesta de l'afrontament per una societat solidària, lo mercat es la solucion d'afrontament de primièra estança, e per sempre la solucion ultima sense cap regulacion d'Estat o politica. Lo libre aqueste es una revelacion de las causas amagadas pels poders centralistas, aquestes poders que faguèron mercats ambe una lenga imposada, puèi las entrepresas per gerir lo mercat, puèi l'expansion entreprenariala per la planeta sancièra (car es ben aisit de regular ciutadans dins l'entrepresa, mai aisit que tal ciutadans liures que pòdon far viure las idèas dins societat democratica e de discussion ; l'entrepresa es pas un endreit pas la discussion).

Es un libre qu'amerita tot lo vòstre interès, en francés o en catalan (lo catalan serà segurament mens car).

La teoria de Milton Friedmann es aquesta teoria aplicada al Chile e que pausa fin al ròtle de l'Estat, per ajudar l'armada de gerir un Estat.

La teoria de Friedmann se podrà aisidament aplicar a una dictatura puslèu qu'a un Estat de votacion e ambe paraula democratica.

Es la teoria qu'ajuda las entrepresas privadas a s'intallar enluòc del servici d'Estat o public, e una teoria economica que pòrta Iraq dins la situacion actuala ; lo capítol 17 ajuda fòrça a melhor entendre çò que se debana en Iraq, es pas brilhent pels americans !...

Es la teoria que Fillon e Sarkozy son a menar en França, lo voidatge dels ròtles politics per ajudar las entrepresas de s'installar. Es la politica de l'UMP.

La contra-politica descrita per l'UMP es la causida PSF, politica qu'es qualificada de trostkista pels extremistas UMP. I a jamai melhor que l'exageracion per descriure una politica qu'es odiada, o un punt de vista politic diferenciador. Mas concretament, lo PSF a tanben jogat d'aquesta politica de destruccion de l'accion politica d'Estat o de ben comun, mantunas annadas abans ... Es pas vertat Sénher Lionel Jospin ? Aran gràcia a l'ecologia, los socialistas serián revenguts a mai de sapiença politica, ne fan la pròva ont son al poder actualament ? Benlèu ?

Dins aqueste sistèma destructor e ideologic d'extrèma, d'En Milton Friedmann, de qué pòdon devenir los pichonèls poders regionals se n'en prènon pas consciéncia que, quitament, ara, pòdon agir, agir sense l'Estat per aver un ròtle dins la regulacion del mercat, pel bon viure comun occitan ? Qui frena un contra-ròtle regional de las entrepresas ultraliberalas ? Lo budgècte de las regions ! L'Estat neoliberalista velha a çò que los poders regionals posquèssen pas emplaçar lo ròtle de l'Estat, una poténcia economica que cal pas aver en fàcia ; es aquesta politica que vesem dins los actes socialistas a Madrid.

La societat occitana ideala se podrà trapar en Occitània ? Volètz un modèl pel pòble ? Tè zo vaquí : picatz aquí. Pel personal politic val melhor anar gaitar dins un Länder alemand.

Dins aqueste sistèma destructor e ideologic devengut parisenc o madrilenc, de qué pòdon devenir los poders pichonèls regionals se la solidaritat regionala occitana s'amassa pas per afrontar l'Estat desarmat del politic sul terrenh o lo territòri economic ?

Es un libre que conselhariái al deputat Daniel Mach de Catalonha del Nòrd, sembla èstre estat tradusit per el en lenga catalana. Farà plaser a Naomi Klein que siaguèsse legir per el especialament [bibliografia sancièra en anglés].

Louis Rougier, 1947, escriu sobre França

Mon, 17 Dec 2007 09:23:06 GMT

Louis Rougier es estremat de la pensada politica francesa, car èra un dels ideològues del liberalisme [la pensada marxista a un inconvenient, sa volontat d'oblidança per bastir la seuna pensada uniformizatriça - e aiçò es instrumentalizat en sens contrari per las pensadas politicas socialista e conservatriça francesas d'aprèp 1968...Es que podem èstre neutre sus aqueste tèma e assajar de pensar per desvolppar una pensada politica per Occitània, autonòma ?] e alara lo seu discors sobre França se podrà aital connotar de destruccion de l'Estat, pel benefici de las entrepresas e dels mercats [sabem ara que i a mantunas autras vias d'organizacion per mesclar poder en regions e solidaritat entre regions e dedins totes los fogals socials de la collectivitat regionala o nacion sense Estat, sense poder centralista dessús] ; es oblidar qu'es l'Estat que farguèt lo mercat francés, en imposar una sola lenga, una sola moneda e una sola reveréncia potenciala reiala o republicana, donc un sol veïcul per portar la paraula comerçanta cap als clients que an degut aprendre la lenga del poder qu'aviá legitimat lo mercat francés.

Louis Rougier èra çaquelà de Lyon, edita lo seu libre en Belgica ; un collòqui en 1994 a aplegat cercaires del monde sancièr sobre la seuna pensada, per zo far, se faguèt a Ginèbra [Jean-Claude Pont - Département de Philosophie - 2, rue de Candolle - Université - CH-1211 Genève 4 ], jà una pròva interessanta [tres punts : de Lyon, editat en Belgica, collòqui a Ginèbra] que me permet de dire qu'es un element de sciéncias politicas per Occitània que cal remarcar.

La seuna pensada, dempuèi Lyon, sembla bravament a la pensada qu'a engimbrat la creacion de l'Institut d'Estudis Occitans, en 1947 Tanben !, e que a permetut l'espelida occitana de la fin del sègle XXen.

Jo me sembla que lo trabalh ideologica e politica per l'occitanisme es encara de bastir al entorn dels corrents politics europèus del temps, e limitar a l'influéncia germanica, me sembla pron leugièr.

Es que l'Universitat francesa en Occitània zo daissarà far ? Car lo projècte es ben de clarificar una idèa occitanista per bastir un projècte nacional occitan. Soi segur que la finalitat agradarà pas a París, donc al sistèma universitari de uèi en Occitània.

Lo trabalh de Louis Rougier damora de bastir per Occitània.

Purmèr mangà en occitan arriba de Gasconha

Tue, 23 Oct 2007 20:08:11 GMT

La traduccion es una causa pron complicada ... Me sembla important de notar que l'occitan es tanben una aisina pels "mangàs".

L'iniciativa es arribada de l'nstitut Occitan.

Mots clés Technorati : manga, Occitània

Manipulacion politica francesa de l'Istòria francesa

Tue, 23 Oct 2007 05:58:30 GMT

Es un subjècte pron ben tractat que se vòl -per part de Naboleon Ier, l'UDR-RPR-UMP- far legir la letra de Guy Môquet, un militant d'aqueste PCF qu'es devengut pro-sovietic (e donc pacific ambe l'Alemanha) cap resistent -e quitament armat per atemptats- quand las tropas nazis an invadit l'URSS, lo primièr atemptadièr afar se debanèt a Naoned... Guy Môquet distribuava papièrs en nom del PCF quand es estat arrestat, e alara es devengut fusilhable ; quí a decidit d'o causir per zo fusilhar ? soi pas segur que la causa siaguèsse tant clara. Tot es manipulable pels franceses, se cal de tot mesfisar, de tot.

Aital las legidas de la letra de Guy Môquet son estadas sovent faitas en companhia dels deputats UMP, preséncia devath l'òrdre del Nicolas Sárközy, un intrusion de l'UMP dins lo sistèma educatiu en accòrd ambe la ierarquia de l'administracion, que sabem totes qu'es una granda manipuladoira, socialista [ambe aqueste sistèma ontologic d'amistanças] e UMPista ara ; l'escòla e l'ensenhament de l'istòria es una vièlha istòria de manipulacion, en França. Caliá entendre Ràdio Arrels aqueste maitin sul tèma. dementre que mantunes militants del PCF o de la CGT assajavan de far un resson comunista a la manifestacion, cadun fasiá lo son acte manipulador... Quí a ganhat ? L'UMP segur... en escotar totes los mèdias ; en matièra d'Internet l'UMP a capitat un buzz dins l'ensemble de l'Estat e los mèdias locals -sempre aisidament manipulable-, es aiçò que m'a fait oblidar de publicar mantunes elements o letras sul tèma. Per astre, escoti Ràdio Arrels, per aver la contra potinga francesa, pas forçadament los mèdias comunistas.

L'impostura es la vida dels centralistas franceses, l'impostura farga França, "al dia a dia" coma díson los catalans de Perpinyà. Lo fosc es la vida del bonapartisme, quina siaguèsse la color del partit francés !

Georges Labouysse sap istòria pron ben, e pòt sobreralhar de totas las enganas de França. Lo libre es en francés, per totes los occitans e totas las occitanas que fan encara fisença a França ; jo fa una pauseta que non fau pus fisença a França per devolopar actes de democràcia pel pòble d'Occitània, la soscripcion m'es obligatòria, mas es evident que la soscripcion aquesta, se la fasètz, m'interessa de saber perqué la fasètz, al fons d'aquesta pagina i a 'add a comment', serà moment del seu emplec dins la lenga que desiratz e que entendrai ( occitan, catalan, anglés, alemand, espanhòl, italian, portugués, rus, e francés : soi un europèua normal e sabi las enganas francesas per bastir una vertadiera istòria d'Euròpa ).

Artur Cazes, lo meu amic mòrt e qu'èra jutge a Agen, l'auriá crompat sense cap problèma, aprèp aver viscut jutge en Argèria...

Per malastrada de las guèrras perdudas sem devenguts ciutadans franceses o ciutadanas francesas, e sabètz que mescli pas ciutadanetat francesa e nacionalitat ; e sabi que la ciutadanetat occitana [dins las comunas benlèu, vos dirai lèu per Tolosa] es de bastir, aiçò es una utopia, es pel moment pas lo meu futur.

Una polida soscripcion es aital lançada per l'IEO-IDECO, e un militant del Partit Occitan [causas que son sovent ligadas : IDECO & Partit Occitan].

Soi pas per far publicitat, mas aqueste libre n'es una, donc sa preséncia me sembla important per totes e totas.

Mots claus Technorati : istòria, Occitània, Occitanie, França, France, manipulacions, manipulations

Politica lingüistica e pensada autonòma occitana

Sun, 21 Oct 2007 15:11:54 GMT

Se demanda perqué una administracion pòt pas avançar una politica lingüistica, quand es parisenca, que podem dire, quand es de las regions occitana ? Sempre se parla de còst d'aquesta politica... Mas se los ments èran mai aluzerpits, s'agís pas forçadament de parlar occitan per i capitar !

Zo ai escrit mantunes còps sobre aquesta pagina, mas sembla que cal d'autres escrits, e segurament encara d'autres, fins a perturbar la republica en demandar lo cambiament de l'article 2 !!! Imaginatz, perturbar la republica, quina revolucion : SÉNHER elegit !

Una fòto, una simpla fòto, vos ajudar de comprendre.

Ièr soi estat a Sant-Orens, que mantunes occitanistas escrívon Sant-Orenç... Levat la i francesa sul nom oficial, Saint Orens, seriá segurament pas una causa de mala-orientacion, mas cambiar la S en ç gaire tanpauc !

I ai compat un libre, e aviá mantunes revistas en mans, La Croix, Sciences Humaines, La Setmana, Enbata. Es vertat que soi estat en bus a Sant-Orenç, e se podrà legir dins lo bus. La genta vendeira m'a prepausat un sac reciclable, ben...

Sobre aquesta saca se vei clarament notat en francés lo nom del poder regional, mas sembla que lo servici del poder regional, malgrat totas las subvencions donadas, aguèsse pas encara comprès que gratuïtament l'occitan pòt èstre present sobre los saquets que baila a las associacions ....

Mas benlèu que l'idèa tala qu'es ecrita aiçí còsta res e alara se podrà pas desvolopar per una agéncia de comunicacion ? O que cal pagar un conselhièr en comunicacion per bailar l'idèa ... L'idèa es aquí : LA PODÈTZ PANAR !

Ai sempre escrit dins aquesta dralha a totes los elegits, l'emplec de l'occitan es indispensable en Occitània, per mantunas rasons que podem listar, mas al Conselh Regional, Martin Malvy primièr, se sap pron ben que i a elegits que pensan a l'occitan, i a quitament dos cargats de mission, alara ?

Aquesta saqueta a portat un libre que acaba de sortir, un libre del curat Joan Larzac, el qu'es mai conegut per sos libres politics, sobretot sus aqueste blòg, amai d'èstre estat un dels valents que an debutat las edicions en lenga occitana per l'IEO. Lo libre es poëtica, sus la basa d'econografias, prepausa 50 poëmas de tèma biblica.

Per la qualitat literara d'aqueste libre, zo pòdi pas mesurar en mot de critic literari letrat, nimai escolhat, que soi pas, zo conselharai a mantunes afogats de la literatura biblica. Es un libre d'una granda exigéncia editoriala, en presentacion bilingüa, donc en francés tanben. Soi pas un afogat de la biblia, Joan Larzac a previst aqueste libre, coma zo expliquèt a Sant-Orenç, per desvolopar una pensada biblica ontologicament cristiana, ambe pauc de vision critica sul document basic. « Aquel poema per t'ajudar a descolonizar la lectura de la Bíblia » es estada a la signatura d'En Joan Larzac sul libre que ai crompat.

Es ben editat.

Jo soi puslèu afogat de la literatura occitana e politica, aital la revista del Partit Occitan, unica revista que damora per realament parlar de politica, es sempre editada amb un sosten militant clar, ambe un comitat redaccional multipla e engatjat clarament a l'esquerra.

Dins la meteissa aula de promocion dels libres occitans ai pogut encontrar tanben lo taulet d'En Sèrgi Viaule, editor de libres politics (aprosmat del Partit Occitan), sempre militant Sèrgi Viaule prepausa librets de tot escantilh, gaitatz :

L'amic Viaule m'a regalat tanben del darrièr numèro de la famosa revista politica, «Occitania, volèm viure al país», aquesta revista del seu partit. Soi estat bravament interessat per l'article istorico-polemic d'en Georges Labouysse «Badinguet "escane" la République», l'article es en francés, segurament per agradar la republica (edr!)... La revista es bilingüa, un article una lenga, l'occitan i es bravament present, son pas tal d'unes que se díson occitans e que las loras literaturas de campanha passa sonque en francés.

E coma l'avètz devinar ambe las fòtos se i parla tanben d'autras causas que de politica, es una revista que podrà remplaçar la revista de l'IEO que, per astre ?, arriba puslèu dificilament per aquestes tempses.

Sèrgi Viaule prepausa edicions en lenga occitana, per exemple aquestes dos libres, zo fa tal un militant sancièr de la lenga occitana :

Cristian Rapin es un dels grands occitanista del sègle, acaba de sortir "Poèmas d'agost". O ben lo libre aqueste puslèu diferent, a l'esquerra, puslèu "esportiu".

I aviá bravament d'autras editors an aquesta fièra de Sant Orenç, mas aurem l'escasença de los trapar sus aquesta pagina de faiçon regulara, son sovent legidors regulars, declarats o pas, de la meuna pagina...

Per exemple, lo magnific document a prepaus de l'Arièja, un trabalh fòl sobre los parlars occitans de l'Arièja. Aiçò se sona en francés, «Atlas linguistique de l'Ariège» ; son mapas de l'emplec de mantunas paraulas d'Arièja que se declina la faiçon de dire, e de practicar la lenga, la basa de trabalh es la lenga francesa, mas lo trabalh pòrta una referéncia IEO. Lo trabalh es d'En Jòrdi Ennergueix. Se fa excellenta e escolastica descolbèrta, a còps...

En anent a la fièra ai pogut veire sus un ostalòt de bus aquesta afica que gausi prepausar als internautas que prenon pas sovent lo bus, es domaus. Es una afiqueta a la seguida de las recentas manifestacions... Mas evident dins las carrièras de Tolosa se podrà tanben trapar aficas del festenal Occitània ; l'encontre dels libres se fasiá justament dins aqueste encastre del festenal Occitània. La comparason de l'aficatge podrà permetre de pensar que l'occitan es pas pus lenga usancièra en çò dels militants socials e puèi que l'occitan es tanben passat dins un autre encastre -un pauc fosc- que se mesura al nivèl de las subvencions obtengudas, es una afica d'una exposicion fargada per la comuna de Tolosa : bràvo.

Mas las subvencions amágan, necessàrias subvencions vist lo bordèl laissat per França sus aqueste terrenh, mas es una abséncia totala de pensada collectiva sul tèma lingüistic occitan, l'autonomia de la pensada occitana es pas encara viva, aital car es pus gaire collectiva o nacionala, un regrèt per Sèrgi Viaule, un vertadièr nacionalista o autonomista.

Mots claus Technorati : occitan, politica, Sant-Orenç, Joan Larzac, libres, revistas

Aquel sistèma francés es racista e reproductible

Tue, 16 Oct 2007 07:09:07 GMT

Ai encara unes elements a carga per apondre. Sabi pas encara quand serà condemnada França, mas sabi que pagarà un jorn tot aquò.

Ai emplegat lo mot "racista" dins lo tèxte e títol aquestes per èstre entendut quitament se ièu la nocion de raça umana sabi que la biologia l'a destriat coma una faussetat, mas per simplificacion semantica e per me far entendre, ai pas trapat melhor coma mot. Ai tanben gausat "reproductible" car sabi que es justament una societat francesa que se multiplica ambe totes los seus desfauts politics e colonialistas, puèi es una uelhada a la reproductivitat fantastica dels franceses en Euròpa (ambe una planeta que ne va crevar de la sobre populacion)... Es que cal aver pauc de cultura per se reproduire aital ?

Recentament Quim Monzó tornava a l'actualitat la famosa frasa «soyez propre parlez français», aquesta qu'un regent, o foncionari de l'administracion racista d'en Jules Ferry, a pausat sus una paret de l'escòla rerpublicana de prèp de Perpignan/Perpinyà, e que lo sistèma a daissat mai de 50 annadas sobre la paret...sense cap de manifestacion de regret o protestacion, es estada un jorn levada.

La frasa qu'En Quim Monzó a tornat reprodusit es segurament la rason del boicòt de las grandas televisions francesas per pas informar sobre lo mai grand luòc de promocion del libre d'Euròpa, die Frankfurten BuchMesse. O m'engani e es simplament que lo cretinisme estant la basa de desvolopament dels mèdias parisencs, la logica es totala, los libres son pas una necessitat per la societat sancièra. Es vertat tanben que los pòbles de França son los que mens an d'enciclopèdia dins lors ostals, cal dire tanben que los ensenhants ajúdan plan per entendre que n'en cal pas, car son els lo saber universal, e se protegísson clarament dins la faiçon de pas acceptar la formacion contunha a l'universitat (ex: Tolosa Miralh).

E ben, aqueste sistèma a pas gaire cambiat : França es ontologicament racista, e lo seu modèl reproductible quitament dins las universitats que se díson d'esquerra e que vòton bravament socialista.

Recebi los suplements del magazine littéraire ; es pas la revista del Front National, nimai de l'UMP tipe Mariani del Vauclusa/Sárközy, non pas brica !!

Lo suplement es sul tèma « Mal de viure o quèsta de se, la solitud »

Jo m'interessa lo Montaigne, qu'ai jà tradusit sul tèma mantunes tèxtes de l'autor. En pagina 32, Daniel Ménager, professor emerit de l'universitat París X-Nanterre (que publiquèt mantunes libres, mas aiçò a res a veire ambe la frasa qu'acabi de legir) explica : « Dins un capítol del primièr libre dels Assages, Montaigne acosteja la question de la solitud. Tal la seuna costuma, jòga ambe las paradòxas e se pausa al encòp en òme que camina e en solitari. [...] De Petrac e de Montaigne, es lo primièr d'una certana faiçon, qu'es lo mai romantic. Quand parla de la campanha, del cant dels aucèls, del chuchurejon dels rius, l'italian es propriament liric. Al cap de la debuta del seu tractat es aucupat per un tablèu antitetic de la vida del ciutadan (lo que viu en ciutat) e del solitari. Fai pantais tal zo far Rousseau o Bernardin de Sant-Pèire. [...]»

Donc ai pas encara comprès perqué se fa la comparason ?

« Vaquí lo ser, "dins la seuna modèsta damora, [lo solitari] ne dona a la seuna taula ben clara d'autres ornaments que la seuna sola preséncia. Al luòc de decembre, es lo repaus que possedís, al luòc de vacarme, lo silenci [...]. De las parets de peira nuda li servísson de tinturas, e los cadieràs d'ivòri en casse, una simpla fajòla o un sapin. Estima de gaitar lo cèl e non l'aur". Comparada a las evocacions de Petrac, aquelas de Montaigne pareisson ben secas. Li avoa : la "solitud locala", o, per parlar pus clarament, los luòcs de la solitud li son relativament indiferents. Lo debat emplena dempuèi longtemps la filosofia : mantunes endreits son mai favorables que d'autres a la patz de l'anma ? Senèc, donat al encòp per Petrac e Montaigne es pas luènhde pensar tal el. La vertadièra solitud, s'escriu, "se pòt gaudir al mitan de las ciutats e de las cors dels Roys» (I, 39) [...]

Sembla de blabla per far article - se sabem ben la ciutat de Montaigne es Bordèu, e d'aqueles tempses la ciutat ducala èra 5 còps mai bèla que París, la vilòta reiala d'iscla-de-França, [mas lo professor parisenc sembla pas zo saber], e alara se pòt pensar solitari tanben en ciutat. Se podriá solitari quitament en ciutat, la rason es vertat a tot moment, mas contunhem per saber ont vòla menar l'autor.

« [...] Mas quand es adobat al luòc, la seuna famosa "librariá"»

Donc se dèu èstre sol dins una librariá ?,

« "librariá", aont se podrà èstre vertadierament sol, es de dire ambe los seus libres.»

E se pòt trabalhar fòra d'un luòc tancat per poder escriure l'òbra de Montaigne ? E la librariá èra a la campanha, es benlèu aiçò qu'es pensat per un ancian professor d'una granda ciutat babilonenca, pensa que la solitud es a la campanha, elonhat del mesclum uman, causa que dèu èstre vertat pel París de uèi, mas pas de Bordèu dels tempses aquestes de Montaigne ; dins aqueste tèxte donc s'aprend melhor sul professor que sobre Montaigne, li dèu de far passar que sap Petrarc, Rousseau, Bernardin de Sant-Pèire, Senèc e Montaigne ... Vesem jà l'afar. Mas es pas aquí qu'ai començat a repotegar, colerejar. Donc l'important d'aquesta debuta es fòra importança, arribem a l'esséncia del tèxte ara, mas encara a la debuta, l'esséncia del messatge parisenc.

«[...] Es de nosautres d'imaginar»

Car el tanben imagina (jà avem encara res de concret !) e podem tanben imaginar çò que a pas volgut escriure, encara que...

« Sufís a l'autor dels Assaigs que Madame de Montaigne siaguèsse persona non grata dins aqueste luòc consacrat a las Musas. Es donc una solitud sempre relativa, en plen Peirigòrd, que la de Montaigne.»

Donc, ieu trapi estrang que l'autor parisenc aquèsse pas concludit que Montaigne èra antifemna, un pantais que dèu pensar de totes los occitans, «aquestes vièlhs que párlan patuès» segur que l'auriá pogut escriure... ? Mas sembla qu'es ben clar fins ara sem encara a l''emplenatge mensualistic o periodistic.

«"País salvatge", se dís a prepaus de sa província, dins lo capítol III, 5. Expression sobreprenenta, mas que demostran que l'imaginacion remodèla a la seuna faiçon lo luòc de l'escritura. Lo Peirigòrd, aquò's pas la solitud dels Paires del desèrt. Çaquelà, es un luòc que s'i sap a pena parlar francés, un gran zèro de la cultura que a lo bèl avantatge de non pas lo distraire. Car quitament se se sap sol, se podriá dispersar. Montaigne, grand amorós de las paradòxas vertadièras, nòta aital que la solitud "locala" a per efèit de lo bolegar cap al defòra: «Me daissi als afars d'estat e a l'univèrs pus volontièrs quand soi sol» (III, 3). Mas perqué se retirar del monde ? Los luòcs près en els-meteisses an donc pas granda importança.»

Jo me soi demandat aquí, perqué aquel "professor" escriu ? Li an demandat un tèxte sul tèma del suplement ?

En tot cas, Montaigne sabiá la lenga occitana, la lenga de cultura que los franceses an pas agut an man, abans l'arribada de Frederic Mistral dins las esfèras de la Kultura parisenca, al sègle XIXen ... mas abans n'avem agut de moments culturals de grandas valors europencas, e que serai forçat de far la lista coma Quim Monzó faguèt a la fièra del libre de Francfòrt ?

La nocion de "País salvatge" sortís pas d'una valorizacion de l'autor Montaigne, mas justament de la seuna prigonda coneisséncia dels sabers occitans locals, avem qu'a gaitar los proverbis occitans per saber que quand se trapa un país vesin de la seuna pròpria parròquia se parla de país salvatge o de país de gavach (en occitan tal coma en catalan, dins l'ensemble dels païses de lenga latina, los vertats - es benlèu una fauta de cultura de la part dels franceses que la lenga es supausada èstre d'origina latina ... tanben !) Es pas una question de racisme vesinal, es una question d'aver la conneisséncia sobre los sabers dels vesins, ne sem estrangièrs, forans, e son precioses car a descobrir. Lo país del desèrt cultural seriá pas la pensada dels professors parisencs, los paires de la desertificacion culturala francesa ? Lo gran zèro que agrada al fabricador, farlabicador o difusor de television numèro una.

E lo qualificatiu de racista lo pòrti per la frasa que explica que la "cultura" es la de la lenga francesa ... es puslèu lo contrari, aparament !! E l'emplec de la paraula "província" pròva ben la faiçon de veire las tèrras dominadas pel poder parisenc, tal zo fasiá lo poder roman !! Es ben lo professor parisenc que escriu «gran zèro de la cultura» per parlar de la populacion que parlava e parla occitan del Peirigòrd, espèri qu'un jorn los/as occitans/nas del Peirigòrd li diràn cara a cara [la nocion d'èstre e d'aver en mantièra culturala li dèu èstre estrangièr]. Car aiçò es vertadièr racisme lingüistic e mauconeissença culturala. Mercés a Quim Monzó d'o aver dit al nivèl internacional, dabans la premsa mondiala amassada.

Ièu me demandi quí fauta de cultura sus aquesta planeta ? Se son pas los sols professors d'universitats de letras e quand son parisencs sembla s'agreujar ? Alara damora pus que l'ostracisme, dins los mèdias parisencs o aparisenquits, dins las universitats de letras, etc... tot çò que França tòca, tòca a l'ostracisme de tot çò qu'es pas francés, de cultura francesa en França. E aprèp l'accusacion me la mandarà a ièu... coma s'avem pas mestièr de nos protegir ? Car mai prigond anem dins los lors escrits, mai antifrancés (lenga francesa) anem. E soi pas sol, Catalans e Bascos, zo pensan de mai en mai fòrça aital ; car Bascos e Catalans acostejan los franceses sovent e mai alprèp que un/a intellectual/a vengut/da de l'America (latina sovent, mas tanben del Québec) explicar la diversitat mondiala a París un còp al sègle, per ne parlar en francés o espanhòl a l'UNESCO. Avem mestièr de nos protegir dels franceses, quí zo pòt comprendre senon los vesins de França ? Nosautres sem assimilats a franceses e me va dur la vida d'èstre aital, francés per obligacion, alara que me devi d'èstre ciutadan republican e sobretot democrata ambe franceses d'aqueste escantilh, tot en preservar çò que damora de la nòstra nacionalitat occitana, ambe franceses racistas lingüistics e ontologics dempuèi sègle e sègles, e sembla que mai se pensan aver de cultura -kultura- mai dolent es d'èstre ambe els vivent en democratas. Un grand espèr damora dins la nòstra granda solitud acarat als franceses, l'espèr europèu d'èstre comprès pels/per las europèus/èas que an problèmas ambe los franceses e las francesas.

Sem nosautres a explicar que lo sistèma racista lingüistic francés es reproductible coma l'agram dins un camp de blat, sovent a l'amagat e se vei al cap de la sason quan la segada arriba que la produccion de blat es demesida car la semença es pas estada pron fòrta per resistir, e lo sòl pas ben preparat (bon agronomia e non productivista). La metafòra es reproductibla dins un monde mondializat, tal nos es descrivut uèi, e donc tanben o pas simplament europèu.

E es vertat que de mai en mai de Catalans e Catalanas aprenon l'anglés puslèu que lo francés, qu'èra la lenga primièra apresa en Principat de Catalonha fins a las annadas 1980, aont an la possibilitat de se desfar de França francofòna, Principat de Catalonha, zo fan aviat aprèp los aver encontrat en tant que "democratas", coma quand encóntran a ZP vengut de Madrid o la premsa de Madrid, e aiçò malgrat totas las medalhas d'aunor que lo (pro)consul pòt donar a un Joan-Manuel Serrat (que se daissa aital manipular sense saber coma, per la perversion francesa, ambe l'ajuda de l'AFP).

Ai jà doblidat aqueste francés de l'universitat emerita que escriu dins una revista de literatura... e contunhi de legir la revista francesa, benlèu que me farà encara mal [lo meu librari francés de Tolosa m'a ja consenhat d'abandonar de legir la pravda locala, per la meteissa rason], mas soi un pauc sadomasoquista. Benlèu que podètz m'ajudar ? Çaquelà ai jà legit Joan Lluís Lluís, , mercés. N'avètz d'autres aital per potingatge (notatz un comentari : add a comment, picatz aquí).

Mots claus Technorati : França, Occitània, Literatura, Universitat, revista.

Language et silence

Fri, 06 Jul 2007 10:00:38 GMT

Lo libre en fòto aquí es lo libre editat en 1969 per las edicions Le Seuil a París.

Es estat publicat en 1967 a Nòva York, es un libre espantant, d'una utilitat primièra per l'occitanisme politic, e que çaquelà ai jamai vist repertoriat dins cap bibliografia occitanista.

Una cronica ambe e per aqueste libre es estada publicada sus aqueste blòg : http://occitania-jacme.blogspot.com/

Lo títol d'aqueste cronica amerita tota la vòstra atencion : Debutem la descolonizacion ?

Mantunas autras cronicas d'aquest'escantilh seràn publicadas al fial de l'estiu -2007 siá 40 annadas aprèp!- sus aqueste tèma de la reapropriacion del gèni de George Steiner per l'occitanisme modèrne, George Steiner es nascut a París e escolat tanben aquí, puèi estat professor de filosofia a Ginèbra e Cambridge, coneis mantunas lengas europèas, es josiu e refusèt d'anar en Israël en 1947.

Lo capítol La Retirada de mot -del libre meteis- es pron utile per èstre legit en occitan dins aquesta cronica. Conselhi la crompa de totes los escrits de George Steiner, sovent en anglés e francés, mas tanben en alemand e espanhòl, jamai en occitan.

Ua camada en Italia

Fri, 29 Jun 2007 17:03:35 GMT

Jo ai sempre trapat ambe dificultat de saber se un libre es un libre d'estiu o pas.

Aqueste libre l'ai trapat sense gaire d'interès dinca uèi, junh 2007, en estiu. Serà lo meu libre d'estiu.

Lo libre aqueste es lo d'un curat, del temps que la glèisa catolica se deviá protegir per servar lo seu monopòl de pensada, aprèp los cauts moments de la fin del sègle passat, 18en.

Cesari Dauger es un curat gascon, s'en passeja entre Gasconha e Italia. Lo tèxte preposat es important, per èstre lo primièr tèxte de pròsa mai important que s'escriguèt en gascon dins las Landas al començar del sègle XXen.

«Qu'i a tanben l'interès de la lenga, qui, per non pas estar enqüera a la hautor de las de la Fablas Gasconas, es rica e sabrosa.» dixit en Patric Guilhemjoan (que prepara pel net un corrector automatic de gascon) .

La letra XXX me sembla interessanta per donar un pauc del libre, re-editat per Per Noste.

La Neishença de Roma

au hrair pastissièr.

Amic,

A l'esguit de l'auba, uei, matin, la campana deu Capitòli a esmarrogut ua pausa, e s'es tornada carar dinc a un aut an. Ne'u dan pas l'aviada sonque lo 21 d'adriu, cap d'an de neishença entà la vila de Roma.

Aqueth truc de campana bota la vila en hèsta. Ne sèi pas se lo lop e la loba, botats en caujòla au cap deus escalèrs com arrehilhs de'us qui s'an hèit popar e desvesar lo Romulus e lo Remus, an avut dobla racion d'ossilhèras. Mes que sèi que los de Roma n'an hèit sautar ne cruspèths, ne caucèras a la padena. ah ! S'èra estat en Gasconha ! Sauva-me'n dus entà quan torni.

Que't dau dus potons.

C.Dauger

lo 21 d'abriu

Geografia sentimentala, per Michel Onfray

Sun, 03 Jun 2007 15:05:24 GMT

«Als tempses benesits que los Lumières se devián enlutzir lo continent europèu sancièr, mantunes se demandávan coma se pòt èstre persan ? Defresny aviá debutat lo metòde, mantunas annadas abans Montesquieu, se cridant als Siamés per avançar dins las perspectivas foranas sul monde que voliá far lo portrèit. Dos sègles mai tard, a l'era del vilatge planetari, del cosmopolitisme sancièr e de las frontièras que díson pulverizadas, nombroses son los que, a París, centre del Monde, se me demandávan coma se pòt èstre normand ? Çaquelà, a els que vívon dins la capitala tal mantunes caricaturas de provincials, agafats a lors barris, confinats dins lors zònas, terrorializats tre que bótan una piada fòra de lor arrodiment, petrificats tre que se máinan de passar Seine, deurián èstre facil per trapar una responsa.

Malgrat tot, retius e capborruts, contúnhan de far los esbaurits, espavilar los uèlhs, e refusar lo meu parallèl que enligui la meuna província a la lora. Protestacions, recriminacions, denegacions, veire ennauçaments de ton : n'es ges, la comparason es impossibla, ne sauriá afirmar similara inepcia, etc. E de contunhar en far de la província un tablèu atanplan ridicul que de còps los provincials fan de la capitala. rats de ciutat contra rats agrestes. Fau imaginar los arguments e las caricaturas apondre : la ciutat d'un latz de la civilizacion e la cultura, lo campestre de costat de la natura e de la barbariá. Lo beton, lo betum e las bèlas-arts contra lo tèrra, l'èrba e l'arrièiracion mentala.

Quand n'en èri als mens primièrs libres, aquestes arguments fautávan pas per inquietar lo meu ment e sentissiái lo meu provincialisme tala una contradiccion, una error que aicí e ailà se me fasiá sentir la nautat. N'èri pas parisenc !

Ai quitament la sovenença de sorres jornalistas politicament corrèctas (benlèu un pleonasme?) que, d'en naut de ne ba disi pas l'institucion o perversion almudica, avián fargat lo concèpte de goy-terroir per estigmatizar los que, talas d'èlas, gausissián pas de l'avantatge d'èstre ben nascuts. Tot çò que èra pas París valiá jungle, savana, barbariá, monstruositat, pre-istòria. Un brave moment me soi questionat se la província èra pas sonque un bardòc, que díson los urbans radicals abans de trapar ridiculs los que mosquèjan las raiças dels autres per melhor lausejar las loras devath lo pretèxte de ne brica aver : se viu pas sense èlas, car son tant mentalas. Ni sòl, ni tèrra, ni terrador, que crida tròp las oras que s'amagávan devath las paraulas las mai pietadosas d'ideologias que las finalitats èran sempre d'apondre de la sang a aquestas tascas. Cap tèrra me pareis pas prometosa, elegida, o sacrada, cap recanton de la planeta mai que una autra devath lo pretèxte que es l'acès de las remembranças que noirrissiá mantunas memòrias. Los tucs son pas inspirats, pas mai que la tèrra d'ipoteticas regions transfiguradas pel dit de Dieu. Raiças e Raças son pron parentas per i trapar plaser.

Per contra, cresi en l'Istòria, als luòcs de memòria, a las regions vestidas de las fulguranças antigas que crepítan encara longtemps aprèp que lo brut e la furor se siaguèssen fait muds. Estratas e nivèls, dempuèi bèls brius mesclats, de paissièras, de lengatges e de costumas, superposicions d'anmas enguerridas e de temperaments volcanics als esperits furtius d'aujòls modèstes, discrèts e obradièrs : los païses bastísson mantunas geografias mentalas e sentimentalas en que la tèrra compta per res, senon tal un escrinc. »

Michel Onfray dinc Las vertuts del còp de martèra, jornal edonista, tòme 2, edicions Figures/Grasset, París 1998.

[traduccion del godilhaire, junh 2007]

La seguida del tèxte pòrta sul "seu" país, país de vivença, la Normandia.

«La Normandia, mantunes se n'en plánhon, pòt èstre pas qu'un luòc sense poder : i viure, i lotjar supausa que se ne fasquèsse lo seu dòl de la volontat de poténcia sociala»

Çò que es vertat per la Normandia, l'es tanben per Occitània, sobretot per la parcelizacion d'aqueste territòri nacional e de l'inocéncia de sa populacion de cara a París, per la rason del centralisme democratic suportat en Normandia, en Occitània e quitament en un pichon Bearn de la meteissa manièra : de França e de Navarra suportem.

«Lo desèrt es sonque dolç qu'a los que causísson radicalement l'èstre contra l'aver»

Dins aqueste desèrt mantunes li vòlon portat las flors parisencas, far córrer mantunes mots de la lenga coloniala o l'Aver de la kulture mediatizada, es un pauc coma quand lo sistèma franco-american pòrta la democràcia en Africa, 46 % pels franceses, 46 % pels Americans e la resta pel dictator local o pel president democraticament escolhit pel poder economic de la zòna Franc-CFA. Car la populaicon minja de l'Aver cultural -francés- sense jamai repotegar, alara perqué pas contunhar ? Dolça es la vida de l'individú colonizat, dificile es d'Èstre dignament dab sa lenga e cultura : crida a l'esfòrç ! crida a la recuperacion -que ne sem an aqueste estadi de colonialisme francés, crida a la dignitat de la pensada autonòma. Es que la nòstra borgesiá occitana n'es capabla ?

Me sembla que Michel Onfray adralha un camin, que las piadas son pas aisidas, mas liberatriças. La geografia sentimentala es utile per la psicanalisi dels occitans e de las occitanas, mas per salvar una lenga cal fòrabandir lo sentiment, la lenga amb sentiment farga pas una cultura, nimai una avenir per un pòble.

Lo tèma Èstre/Aver en matièra culturala es estat tractat per me dins una cronica pro anciana e que me cal remandar al ligam çai-junt : http://democraciaoccitania.blogspot.com/2007/01/culture-o-cultura-stre-e-aver-per-una.html

Mas lo problèma del Èstre en Occitània, parier en Normandia, es l'abséncia d'aquesta necita societat collectiva, ciutadana e civila, nacionala per tot dire, societat que ajudariá a acarar la modernitat de l'individú mercanderizat o mondializat, bon per anar crompar a Auchan Occitàniao Carrefour en banlèga ambe l'automobil del grope Renault o Peugeot, abandonat -per tot escriure- per Babilòne per li pus èstre utile.

Quand lo pòble d'Occitània ne farà la seuna pròpria revòlta ?

Quand París demandarà la seuna pròpria independéncia de las regions de França ? Quand ? Al moment que zo decidarà, viurem en patz, enfin !

Lo dobte coma argument per votar pas per Nicolas Sárközy e los seus afidats

Mon, 21 May 2007 16:14:51 GMT

A partir de las pensadas sus l'ateïsme

Pierre Bayle, las edicions recentas francesas ne son estadas faitas en çò de Desjonquières (2004), es filosòfe occitan* en Euròpa.
Es un libre presentat, establit e annotat per Julie Boch, lo libre es une antologia de tèxtes d'en Pierre Bayle (1647-1706) consacrats a l’ateïsme. L’interès de Pierre Bayle per l’ateïsme s’es manifestat [ndg: sus la basa de la situacion sociala occitana del seu temps], dins l'encastre dels fondaments sus la cresença, de la collectivitat e mai espandida sus l’encapborriment uman. Per Pierre Bayle, èstre atèu es pas negar Dieu, es dobtar. Se pòt donc èstre considerat coma atèu a partir del moment que la question de l'existéncia de Dieu o la nocion de Providéncia es dins lo pensar global de l'Òme.
"Vous voyez par là que pour être théiste ou athéiste, il n’est pas nécessaire d’affirmer que le théisme est faux, il suffit de le regarder comme un problème."
Exprimís donc un ateïsme positiu e especulatiu. L'atèu es sapient, un "vertuós" (tal Epicure o Spinoza, que es estat lo seu estudiant) e un non-conformista que fai pròva de coratge en pensar diferent de la multitude.
Pierre Bayle prend lo contre-pès dels prejutjats del seu temps que ligávan l’ateïsme e l'immortalitat. Demostra, en far una crida a l'istòria, de que es la cresença, contrària a la rason, que pausa problèma e que pòt èstre immorala.
"La religion est un art inventé par les politiques pour tenir les peuples sous le joug de l’obéissance." - Lo libre es una illustracion, per confirmar que, sul tèma del grand Pierre Bayle, se i traparà mantunas informacions, ié son talas que son unas claus del saber universal, sonat "Gai Saber" en occitan.

http://atheisme.free.fr/Atheisme/Bibliographie_1.htm#pensees_atheisme

http://www.amazon.fr/Fondations-du-savoir-historique/dp/2251380140/ref=si_1_52/403-1161795-2054837?ie=UTF8&s=books&sr=1-52

* ai jà explicat aiçò sus aqueste blòg.

Alara vaquí donc la question venguda del pus prigond del dobte, dobti que Neuilly/Seine siaguèsse lo luòc lo mai natre per desvolopar una etica politica francesa, coma Versailles l'èra pas abans la Révolution française.

Question als candidats UMP o afidats

Dins lo libre « De la Françafrique à la Mafiafrique » François-Xavier Verschave explica en francés : « Je me présente brièvement avant de développer le thème de cette rencontre. Je milite depuis 1984 dans une association qui s'appelle «Survie» qui a été fondée à l'appel de 126 Prix Nobel. Ils expliquaient que le problème de la lutte contre la faim et l'extrème misère dans le monde ne relevaient pas seulement de la charité individuelle mais de l'action collective. Et qu'est-ce que c'est que l'action collective ? Ce sont des décisions politiques. Donc, pendent dix ans, nous nous sommes battus pour faire en sorte que la générosité collective des Français, l'aide publique au développement -qui représentait à l'époque environ quarante milliars de francs- aille un peu plus à destination, serve véritablement à sortir les gens de la misère, de la faim, de l'extrème pauvreté. On a convaincu un à un les trois quarts des députés, toutes tendances confondues, qui ont déposé une loi commune pour changer en profondeur cette aide publique au développement. Et puis, cette loi n'a jamais été mise à l'ordre du jour, malgré beaucoup de soutiens, y compris celui de tous les footballeurs français de première et deuxième divisions qui voulaient que leurs impôts servent quand même à quelque chose. Cette loi n'a jamais été inscrite à l'ordre du jour et on s'est rendu compte peu à peu que la corruption, dont nous connaissions l'existence dans ces affaires, n'était pas marginale mais centrale et que, derrière cette relation franco-africaine, il y avait une criminalité économique absolument incroyable. » (libre editat en 2004 en Belgica, Belgica...)

Bolloré es lo primièr grope francés de trabalhar en Africa [veire sul meteis blòg], amai de trabalhar dins los mèdias franceses. Paloma èra lo batèu de Bolloré, que costeja Malta, l'entrada europenca dels Africans, batèu sus lo qual Sárközy es estat passar vacanças cortetòtas, "gratuïtas per la republica" sus un yacht de miliardari francés.

E l'Africa, per la França, es lo terrenh del seu jòc internacional dins la mondializacion : «Après la deuxième guerre mondiale, il y a eu une pression des peuples pour se libérer -un phénomène qu'on a applelé la décolonisation. Cela s'est fait de proche en proche, avec des tentatives de résistance tragiques, comme la guerre l'Indochine ou la guerre d'Algérie, successivement, puis la guerre du Vietnam où les États-Unis ont pris le relais de la France. Donc, le mouvement de l'histoire et d'autres phénomènes ont acculé De Gaulle, revenant au pouvoir en pleine guerre d'Algérie en 1958, à décider officiellement d'accordre l'indépendance aux anciennes colonies françaises du sud Sahara. Ça, c'est la nouvelle légalité internationale proclamée. En même temps, De Gaulle charge son bras droit Jacques Foccart, son homme de l'ombre -responsable du parti gaulliste, de son financement occulte, des services secrets, etc.-, de faire exactement l'inverse, c'est-à-dire de maintenir la dépendance. [...] La Françafrique, c'est comme un iceberg. Vous avez la face du dessus, la partie émergée de l'iceberg : la France meilleure amie de l'Afrique, patrie des droits de l'Homme, etc. Et puis, en fait, vous avez 90 % de relation qui est immergée : l'ensemble des mécanismes de maintien de la domination française en Afrique avec ses aliés africains.»

Aprèp mantunas paginas sus las famosas entrepresas que fan l'emplec en França, segon lo People-Republican Nicolas Sárközy, e que destussísson l'Africa, o puslèu « li baila la beutat pòst-coloniala que li fauta », coma auriá pogut votar l'anciana majoritat UMP de Chichi : Bolloré, Elf, Bouygues, e Elf.... e mai pervèrs Le Monde es associat ambe Bolloré e Lagardère per fargar lo "Pôle Sud" un entitat juridica que capèla dos jornals importants en Occitània, La Provence e Midi Libre [aquí se cal pas pausar de saber se tráctan l'informacion, mas coma fan per escapar tal o tal punt de l'informacion generala, per melhor pas esclairar l'informacion que arriba d'aquestes gropes multinacionals, "Lagardere Sca Pôle Sud"; http://fr.advfn.com/actualites/Pole-Sud-conseil-de-surveillance-du-Monde-approuv_17064868.html / es pas sense remembrar l'empèri Morduch (*) ]. Segon Dòna Lepage, avocata e capolièra de CAP21, membre del MoDem, «lo burèu d'avoats fargat per Nicolas Sárközy es tanben estat encaragat de la gestion dels eiritatges» [dit sus France Culture 22 de mai de 2007] eiretatges de mantunes amics listats, mai amontnaut.

I a aqueste tròç que ai pas pogut m'empachar de religar del temps que Entau País fasiá d'aplèc en Bearn ambe los amics de la DST present dins l'aula (doás personas, una que parlava pas francés e l'autra que parlava bearnés), legissi pg 24 del libre de François-Xavier Verschave, benlèu exilhat en Belgica coma lo seu editor, :

«[...] la DST devrait s'occuper que de l'intérieur de la France. Mais elle s'occupe aussi de l'extérieur pour diverses raisons. D'abord parce qu'il s'agirait de protéger la France des dangers de l'immigration. Ensuite, la DST, qui est une poliice politique, fait de la coopération avec l'ensemble des politices politiques de toutes les dictatures du monde.»

La DST causiriá l'immigracion africana, « l'immigracion escolhida » seriá benlèu aquesta que Nicolas Sárközy parlava ?

Dins aqueste contèxte, la francofonia africana se farga coma una vidrina de l'imperialisme francés, una vidrina pron pultacèa [de la color dels mercenaris que i son mandats ambe armas o sense], per gausar demandar a d'autres Estats -amagats en Estats francofònes- d'i dintrar dedins per far extra-territorialitat africana, la mediatizacion del voide per amagar d'autras causas pron mai foscas, alara quand d'occitanistas l'atácan coma un sistèma colonialista, acarat a la realitat per l'occitan e lo sindròma d'Estòcolm dels occitans, los occitanistas s'acáran a aquesta realitat francofilica, lo novèl nacionalisme economic d'expansion francesa [parisenca], una realitat de luta mondiala per una economia mondializacion francesa sus l'esquina de l'Africa, e dels seus pòbles. Car los capolièrs africans son los sampitèrnes negrièrs de l'Africa meteissa. Es que un mèdia francés a comptat los ostals de proteccion dels eleits africans que s'amágan sul territòri continental europèu francés, prèp de Neuilly/Seine o de Monègue ?

Es que un deputat francés es pron fòrt per resistir a las pressions amistosas e maseradas, se, tre la debuta del seu mandat, e quitament pendent la campanha, se decidís d'èstre afidat al seu mentor en Nicolas Sárközy e al seu sistèma economic environant ? Que zo volguèsse o pas, un deputat UMP serà pas sinonim de democràcia dins lo sistèma Sárközy.

PS dg : Donc, la meuna cronica recenta s'adiciona aital en donar una responsa, de quina manièra vau votar, a prepaus dels candidats afidats ala ègo-personatge mediatic de en Nicolas Sárközy-de-Nagy-Bócsa-polit-filh-d'immigrant-de-la-tresena-generacion-d'Ongria : http://occitania-jacme.blogspot.com

PS 2 : http://www.ufctogo.com/article.php3?id_article=352 Bolloré e l'Africa. & http://www.unionpacifiste.org/article.php3?id_article=16

(*) Rupert Murdoch, un patron omnipotentL'influéncia del PDG de News Corporation sus la linha editoriala dels seus jornals tesica lo " Wall Street Journal ", pilar del grope Dow Jones, vizat per una OPA

Lo cronicaire Andrew Neil, director de la redaccion del Sunday Times, entre 1983 e 1994, resumís aital l'inconfortable situacion dins que se trapa èstre un director de la redaccion d'un títol Murdoch : " Per sobreviure, devètz èstre sus la mesma planeta que Rupert, mas pas necessariament sul mesma continent. "

CHIFRAS DEL GROPE NEW CORPORATION EN 2005

PDG (EXECUTIU) : Rupert Murdoch. PRESIDENT OPERACIONAL : Peter Chernin. CHIFRAS D'AFARS : 23,8 miliards de dolars. REPARTICION SECTORIALA : Filmes (24,9 %), television (22,4 %), cable e satellit (21 %), premsa (21,5 %), edicion (5,5 %), MySpace e Scout. com (4,7 %). BENEFICIS : 3,4 miliards de dollars.

PRINCIPALAS FILIALAS : Estats-Units : Harper Collins (édition), New York Post, Fox Broadcasting Company (télévision), 20th Century Fox (production cinéma), Fox Broadcasting (télévision), DirecTV (satellite), MySpace (Internet). - Reialme-Unit : The Sun, The News of the World, The Sunday Times, The Times, BSkyB (télévision, participation de 39 %). - Austràlia : Herald Sun, Sunday Herald Sun, the Advertiser, The Sunday Mail, The Daily Telegraph (presse), Foxtel (télévision), Fox Studios (films, parc à thèmes). - Itàlia : Sky Italia. - Asia : Star TV (télévision) en Inde et Myspace China.

Aquesta cara de la premsa escricha britanica es estada fòradandida pel president fondador de News Corp per li aver fait de l'ompra en frequentar sense relambi los talk-shows. " La marca magèra del personatge es lo non-respècte de la paraula donada ", sobre-apond, del seu caire, Harold Evans, fòrabandit de la direccion del Times, en 1982, un an sonque aprèp la represa del " Tonnerre ", en rason dels seus editorials òstils al govèrn Thatcher.

D'escotar la tropa dels directors que l'an mercejats dempuèi la seuna arribada, en 1968, a Londres, " Rupert lo magnific " es sempre animat per l'inflexibla determinacion de velhar a çò que res li escapèsse sul contra-ròtle de la seuna proprietat [editoriala].

[...] Marc Roche, correspondent a Londres de Le Monde

http://abonnes.lemonde.fr/web/tstitres/0,26-0,45-0,0.html

Mas l'eficacetat o militarizacion de l'Estat serà lèu mesa en marcha, un exemple recent ... DST -polícia politica- e RG ensemble. Quinas pròvas perqué cal pus votar Sárközy ! Vos aconselhi de legir la pagina 3 del jornal Le Monde aqueste.

Economia e lenga : l'exemple catalan

Sun, 20 May 2007 20:57:31 GMT

Tota politica lingüistica pòrta unas criticas quand tot lo sistèma pensa en colonizat encara, en Occitània avem lo prigond sindroma d'Estoclòm, mas quand se vei lo document junt, se pensa un fum de causas, e se crida VERGONHA :

- felicitacions l'Enciclopèdia Catalana, per aquesta resulta positiva

- lo lectorat en lenga catalana es pron bèl, non ? Gaitatz las chifras, es un exemple per Occitània. 2.2 milions, un 22% de mai !!

- l'edicion catalana se pòrta -ma fe- pron ben, podriá èstre evidentament melhor se ... Vesètz la recèrca investida dins un mercat que se podrà pas díser liberat, es evident, e per astre per la lenga catalana. 10 milions d'€ !

- las causidas de mantunes politicians espanholistas sobre la valorizacion d'una supausada discriminacion de l'espanhòl son sense proporcion ambe los CA de l'edicion en lenga espanhòla. Son actituds politicas irresponsablas e demagogicas.

- la lenga catalana serà presenta a la fièra de Frankfurt, al meteis nivèl que la lenga francesa o rus, benlèu la chinesa. Es pas una decision politica, es lo reconeissament de la poténcia d'aquesta lenga, tant aprosmada de l'occitana, per la geografia e per la fisiologia. Se lo pòble d'Occitània èra escolarizat normalament, totes e totas, la diferéncia lingüistica seriá quasi res e Occitània seriá aquesta clau latina prezada pel grand Frederic Mistral.

- VERGONHA ALS ELEGITS D'OCCITÀNIA DE PAS AVER ENTENDUT E AGIR SUL TÈMA DEMPUÈI DÈTZ ANNADAS, DÈTZ ANNADAS DE PERDUDAS, e las generacions de locutors o locutritz naturals d'occitan s'en van pichon a pichon, es la capitada francesa, e la granda vergonha dels elegits d'Occitània.

http://www.monempresarial.com/MonEmpresarial94/master.html L'article se podrà trapar aquí dins un mensual economica catalan.

Diccionari occitan en Gasconha, numerizat, enfin !

Thu, 26 Apr 2007 07:27:14 GMT

Lo diccionari occitan de Gasconha -50.000 entradas- es una aisina importanta per un trabalh digne per la lenga occitana.

La numerizacion -23600 entradas- es un element important per la modernizacion de l'occitan, mas malgrat tot, es una aisina pauc accessibla per totes e totas. La numerizacion permetrà aital a las bibliotècas d'aver aqueste diccionari a posite pels lectors e per las lectriças.

L'associaicon Per Noste prepausa una numerizacion d'aqueste diccionari.

www.pernoste.com

Lo diccionari aqueste, sancièr [dos tòmes], es una aisina indispensabla pels que amplègan la lenga occitana cada jorn.

Associat ambe lo Diccionari Occitan-Catalan de Balaguer e Pojada [pas encara distribuat en Occitània granda, mas ben distribuat en Aran, se podrà crompar en çò d'un librari prèp del Palatz de Gèu a Vielha], que el faguèran lo trabalh d'estandardizacion del vocabulari occitan sus la basa catalana, la basa meteissa que trabalha lo famós e vièlh militant Gilabert Narioo dempuèi la debuta del diccionari de Per Noste e gavidaire valent -de vertat- de la dignitat de l'occitan.

Per aver una dignitat de diccionari, cal ara pensar a melhorar lo diccionari de Cantalausa e e fargar un diccionari dels sinònims en lenga occitana.

Se ne parlarà benlèu a l'aplèc de l'Institut d'Estudis Occitans [veire lo ligam sul meteis blòg], a Foish, los 28 e 29 d'abrial venent.

Nos tornarem veire aquí :

FOISH, 28 e 29 d'abrial de 2007

Amassada de l'Institut d'Estudis Occitans

http://ieo.oc.free.fr/AG/AG07/index.html

:-))

De notar tanben : Los Pagalhós a AIGON a 21 òras a l'aula de las hèstas, Papar’òc à HAGETAUBIN à 21h, Arraya a Lons (21:00 aula Gerard Forgues), ... e l'espectacle deras "Daunas de hum" e Bal Gascon dab Array'Adiu e los musicians de l'esquireta lo 30 de mai a Lescar. [ mai d'informacions : www.ostaubearnes.com ]