Sobre aqueste subjècte vos aconselhi d'anar veire lo site Internet de la RSR, de granda qualitat, una seguida de 5 programas de 50 minutas sobre l'activisme e la violéncia de Mai 1968 : Action, Réaction, Révolution !

Se parla del « desòrdre roge » !

Se i parla gaire de las susmautas obrièras, de l'abséncia sindicala roja, nimai dels conservatismes blaus o productivismes païsans d'aquel periòde.

Se parla del « desòrdre mondial » d'aquestes tempses.

Uèi es lo « desòrdre del neoliberalisme », guèrra en Iraq, migracion de populacions e immigracion « causida », politica del Chòc a la seguida de la dictrina de Milton Friedmann, concurréncia dels salaris, terratremol de China devath lo poder capitalisto-comunista, manipulacions monetàrias dins los paradís fiscals, partidocràcia de casta, ciclona matançièr e que lo poder myanmar en plaça vòl pas recebre ajuda, etc.

Mas se passa res dins una societat mai educada, mai fada per prendre mens de risc per lor vida e per la societat. Tota revòlta dona ... justament es aiçò que sabem pas. Sabem pas, perqué justament los actors de Mai 1968, an cambiat la societat, mas an agut un devenir puslèu diferenciat.

La democràcia es çaquelà una trapèla per plaçar tornamai la meteissa societat al poder que dels tempses dels Nòbles... Se parla tanben d'un eiritatge universitari, de filiacions universitaris ; lo monde sembla tornar al conservatisme, perqué ? L'abséncia de guèrra sul continent europèu ? La concensualitat de classa, tal l'auriá pogut dire un marxista ? perqué ? Conservatisme comerçant ? niet ! Conservatisme politic, encara mens !

Mantunes exprimísson dobte sobre la democràcia e assájan l'« ideal participatiu ». L'intensitat dels omenatges a la democràcia participativa capvira los ideals per las prudéncias dels cambiaments que son portadas e assumidas en lo seu nom. Las esperanças que lo mot pòrta son a la nautor de las frustracions que la causa fa nàisser, e la montanha sembla n'aver dinc'ara sense que sortir d'una mirguetoneta. Al punt que la tentacion es bèla d'abandonar lo mot e la causa, d'ironizar sobre çò que apareis benlèu ambe un agach diferenciat tals joves demagògues, un engana-uèlh amagat ambe gentilhessa a l'intencion dels ciutadans-drollets que sem, sovent per ignoranças.

Car es sobretot ben aiçò lo problèma de las nacions, l'ignorança.

Tot enboca cap a d'endronas, car las societats son complèxas ; puèi las invitacions d'aquestas son sempre d'un grand interès per la societat occitana quitament se la lenga es absenta, e sem benlèu aquí per i botar lo lengatge que me plai.... o capvirar los ideals, las endronas, assajar de trapar d'autras vias, per desvolopar una societat diferenta, un ideal novèl, una utòpia novèla.

E la planeta contunha de virar, enfin fins ara.

I serai, m'i podrètz encontrar.

Quand lo politic a pas cap vision d'un problèma, las "assises" son prezadas... E cal participacion ciutadana per apondre un contengut, sense la vision globala qu'es esperada dels elegits !

Es esquizofrenic ! Encara un còp.

De mai, la discutida se plaça sobre plaça publica, aula publica, o sus un fòrum per Internet (una aisina que totes e totas sábon pas emplegar - de mai que son pas brica aisits per assegurar una bona argumentacion).

Per apondre al debat, vaquí lo punt de vista d'un ciclista a Tolosa, ièu lo godilhaire occitanista.

Adishatz,

Lo mesma problèma del ret de las pistas ciclablas se pausa a BCN (veire document junt) tal coma a Tolosa... vist que res èra previst de normal per la comuna gerida per l'UMP ! Mesuri la normalitat en foncion de çò que Bordèu, poder UMP, prepausava als ciclistas... L'anormalitat èra Tolosa, Blanhac, Colomiers, Carcassona, Besièrs ! La lista se podriá perlongar, car coneissi pas totas las ciutats d'Occitània.
E ara que lo còst de la circulacion de la veitura es ligat al prètz que puja de la gasolina o petròli ... una sorga d'enèrgia alternativa se pausa coma naturala pels professionals e per la comuna.
Visitatz aiçò. Soi segur que se faràn un plaser de vos indicar lo metòde per trapar enèrgias alternativas e una pensada energetica sanitosa per tota la societat occitana a Tolosa o endacòm mai.
Mas per clavar sul ciclisme de ciutat e de comparason, se fasem de ciclisme en vila, cal anar d'una ciutat a un autra, òr ... la SNCf prepausa servici de transpòrts ciclistas que son pas corrèctes, e seràn pas corrèctes tant que la SNCf serà gerida dempuèi París... (centralisme democratic ? jacobinisme, provincialisme dels elegits locals ? tot un fenomèn que ne cal parlar tanben).
Alara Velò-Tolosa serà urosa del messatge mièu. E me demandi sempre perqué enquestar quand se sap tot aiçò, alara que cal fargar una equipa tecnica per resòldre los problèmas coneguts, e fargar la politica coërenta qu'agradarà als ciutadans e a las ciutadanas (vist BCN).

Puèi - Puèi podrem parlar de la signaletica en lenga occitana dins las novèlas infra-estructuras ciclistas... L'occitan dèu èstre considerat tal una aisina que valoriza la ciutat e los cambiaments de las pensadas politicas en matièra de desplaçament, pas brica tal un pegatge per colorar un folclorisme ideologic e politicament engatjat.
L'occitan es la ciutat de Tolosa, lo seu avenir... lo ciclisme tanben.

Coralas salutacions,

Lo godilhaire.

PS : serà ma participacion a-n aiçò qu'an sonat "assises de la mobilité"
PS : lo fòrum Internet es una aisina que m'agrada pas, podem pas argumentar coma cal.

--------------------------------0---------------------------------

Puèi ai gaitat lo site Internet del jornal AVUI, e ai trapat aqueste article, uèi, article qu'es tanben una descripcion occitana de la SNCf...

Parafrasejant Groucho Marx, diriam que, partent de la SNCf, avem assolit lo mai naut nivèl d'incompeténcias descentralizadas.

Mas nosautres, sembla qu' avem un personal politic qu'amaga al public que cal diferenciar "service public" e "service d'État" ... car creson encara al ròtle de solidaritat de l'Estat, de reparticion entre las regions [alara qu'els zo sábon pas far entre Aude e Nauta-Garona], car se díson d'esquèrra, e "l'esquèrra es lo servici public", en mesclar "service public" ambe lo servici del mèstre parisenc, al servici d'Estat [SNCf o RENFe].

Mas la solucion UMP de neo-liberalisme, la teoria del chòc aplicada pers amics de Milton Friedmann e l'escòla de Chicago, teoria del mercat [sovent Estat es mesclat ambe mercat], al Chile o a París, es pas tanpauc la solucion. TISSEO es un servici public comunal que se podriá èstre regional, la cal vóler alargar a tota la region, e abandonar las negociacions ambe la SNCf, o panatòri apolitic de la societat d'Estat, aiçò pels transpòrts collectius.

Aital avem la chança d'aver un poder politic que podrà trabalhar amassa entre Ciutats, regropament de Ciutats, Conselhs Generals e Conselh Regional, per bastir aqueste servici public que necessita aquel tròç d'Occitània qu'es Midi-Pyrénées. Se podràn parlar, se vòlon parlar, e pas simplament cocardejar pels fotografes dels mèdias provincialistas ?

La representacion parisenca, representacion legitimada per un vòt e sobretot unas causidas de candidatura pels partits centralistas, a perdut tota legitimitat per gerir lo país occitan. Legissètz aiçò sortit de La Marseillaise.

Sul tèma dels OGM, digun ne vòl dins la ciutadanetat [Mercés M.Chassaigne, comunista d'Auvèrnha], digun n'a mestièr, nimai l'agronomia occitana, alara es ben clar : l'UMP defend lo productivisme de la FNSEA.... e de las cooperativas-multinacionalas que fan comèrçe de l'agro-alimentari abans de servir per vendre los produïts de las bòrdas occitanas. Enganats los païsans zo son estats tre la debuta de las annadas 1960, per aqueste sistèma francés del productivisme agricòle ; los contrapunts militants del sistèma aqueste èra tractats de falords ! E ara, vesem ...

L'emblèma de la democràcia participativa es cridat, mas farga tanben frustracions.

Lo problèma es pas la participacion dels ciutadans e de las ciutadanas lo problèma es ben la fotografia que los elegits an del país occitan e de las visions que pòdon aver pel país occitan, lo problèma es similar en Catalonha.

La participacion farà nàisser unas mirguetonetassas, farà pas nàisser una vision politica per Occitània o Catalonha ; la tecnocràcia es encara al poder per respondre a quicòm qu'es ontologic a la vida d'un pòble, del vivent, de l'umanista ; es benlèu contradictòria ambe la vida de las gents o de las nacions.

Avem mestièr d'actors politics fòrts, los avem ? Zo cresi pas.

Demandar la lenga occitana dins una politica dels transpòrts a Tolosa, ciutat del francés colonial, podrà semblar coma demandar una bicicleta a l'era del primièr salon de l'automobile a la santa ciutat jacobina de París o a Ginèbra, dins las annadas 1950.

Los militants d'aquestes tempses èran tractats de fòls, en 1950; vesem ara ...que l'engana èra dels salonejaires de l'automobile lusenta !

Es que cal far sistematicament las meteissas errors politicas ? La question es pausada als elegits actuals. La question es pausada a la tecnocràcia que pensa sonque a la rason per ajudar los partits a causir lo bon mèstre o bonaparte.

La vision politica es la pensada per un pòble, per una nacion, pas per un sistèma juridic, nimai a la seuna administracion o conservacion.

Totas las escòlas europencas que sábon ensenhar las lengas zo fan ambe lo metòde l'immersion lingüistica, parier per Diwan, Calandreta, Bressòla, etc ... car Diwan a copiat lo metòde que refuzava los professors de l'E.N. e sobretot los sindicats sectaris de l'E.N. Diwan ensenha pron ben lo breton e d'autras lengas, eficacetat castigada ? Diwan ensenha pas la lenga dels documents pétainistas que an mandat josius (etc.) a l'exterminacion, en França èran en lenga francesa... Malgrat tot los bretons que sortísson de Diwan párlan tanben francés ! Fan pas de discriminacion lingüistica, son multilingües.

Aquesta frasa pròva al mens que lo Partit Socialista francés arcuelha tanben pòst-franquistas. Quina pietat pels grand-parents d'aver un pichon filh aital ! Els que son estats fòrabandits d'Espanha encausa de las violéncias antidemocraticas e antirepublicanas d'un Espanha "una y indivisibla" ... Es pas lo sol arganhòl d'aquestes tipes dins la societat francesa malastrosament, nimai al Parti Socialiste français. Me remembrarai sempre lo coble que m'a près en estòp a la rondelha de la luna en Bigòrra, per me portar en Val d'Aran ; la sonsaina èra : « -es un extremisme de parlar catalan ara, e de l'impausar tal la politica del govèrn del Jordi Pujol zo far en Cataluña », mas lo discors aqueste l'ai entendut dins mantunas bocas socialistas francesas, mantunas que son d'aquestes descendents d'immigrats que Franco a mancat...

Aquestas actituds amerítan sonque una reaccion, viva : l'exclusion immediata ! Senon es un acte de racisme lingüistic ordinari cobèrt per la direccion del Partit Socialista francés, e es contradictòri ambe los polits discorses sul tèma de las langues régionales qu'il faut respecter. Es del meteis escantilh qu'a donat la votacion socialista de junh de 1992, e donc se podrà pensar quand los socialistas díson "Òc" cal entendre "non" a las lengas de França, cal entendre votacion a l'unanimitat de la deputalha de l'article 2, la langue de la République est le français POINT.

Se cal mesfisar dels socialistas franceses, o dels franceses, donc. Per sempre ?

Unas protestacions s'impáusan : redaction@parti-socialiste.fr

Puèi podrètz anar veire quicòm de bravament mai important, la catastròfa chinesa :

E tal un complement l'article excellent de MediaPart sul tèma. Las rasons del terratremol son las desmesuradas volontats tecnologicas umanas, e ara la Tèrra de l'Estat chinés a dit : STOP !

Quand se pensa que los Tibetans avián jà explicat que la tèrra èra un supòrt fragil pels Òmes e que un certan Mélanchon aviá criticat l'integrisme bodhista d'un Dalaï Lama ... La resulta de l'avuglament del Mélanchoneton e d'un fum d'autres aital, son aquí : mai de 40.000 mòrts per un terratremol, resulta provisòria... 

Quand l'ostalòt mièu es devath lo teulat es un pauc impressionant ... Fa nègre tal un jorn d'ivèrn, l'afar es arribada aprèp una bufada bèla, e una fum de nívols gròsses.

L'òrt vesin es blanc tal se la nèu aviá davalat pendent tres jornadas. La carrièra es emplenada de la peirala e l'aiga porgís d'en pertot ... segur que dins lo canal en bais del meu barri de Bonhòure, la causa dèu èstre mens joiosa.

L'afar a durat mai de trenta minutas de peirala, lo temps d'escriure aqueste bilhet. E ara plòu fortíssim. Ara fa freg, e la ploja contunha.... Liuces arríban de l'èst alara que tot l'afar èra de l'oèst vengut. Per astre las mièunas finèstras son costat èst.

Fasiá pas bon sortir a Tolosa aqueste vrespe e aquesta nuèit.

Doman, cadun gaitarà sa veitura per saber las desgalhas ferradas.... veirem totes !

Èra fòrt impressionant. E ara tot es calme, seissanta minutas aprèp.

Sabi pas perqué ai l'impression que l'annada 2008 serà un pauc especiala per la meteò.... Sem al mes de mai !

Se Niça portarà lo seu referèndum armat dins una commemoracion, per èstre segur que lo pòble de Niça votèsse ben, lo futur benlèu se lo pòble irlandés refusa lo tractat de Liboa ... se sap jamai !

Se Bordèu a la seuna batalha perduda, batalha pagada pels borgeses de la ciutat ducala, que capvirèt l'istòria del reialme ducal lo mai vièlh e grand d'Occitània, èra en 1453 a Castilhon de Peirigòrd.

A Tolosa, la fredor dels borgeses tolsans se a fargat Murèth, la batalha perduda, batalha contra França e Espanha ... Murèth 1213 ! Èra en setembre al entorn del 11, encara...

Quand i aurà tornamai una commemoracion a Murèth ? Quand ?

Pendent las eleccions passadas s'èran encara parlat de tornar l'istòria en man del pòble de Murèth, lo capolièr umpetista es estat sortit, e ara ? Quand ? Benlèu que l'informacion es pas encara montada sus una barca garonenca per pujar a la capitala, Tolosa, capitala la taïdoira.

Dels tempses aquestes, l'espaci politic aqueste èra coërent, fait de vesinatge cultural, un exemple de dubertura comerciala e d'engatjament contra las poténcias armadas las mai bèlas d'Euròpa. Èriam al luòc essencial entre los comèrçes del nòrd e de la Mar Mediterranèa.

E sobre aquesta mapa, l'enemic lo mai bèl èra quitament pas notat, tròp pichonèl, tròp alonhat del centre de l'activitat europenca del temps. França èra pas sobre la mapa, mas serà a Murèth ajudada pels espanhòl e ambe la benediccion vaticanesca. Vesem Borgonha, mas èra pas França ! Los maines aquitano-normands èran pas França tanpauc. Lion èra dins l'Empèri Germanic una clau monedièra, que l'arribada dels franceses a desvolorizat, fins a l'oblit costumièr, per pas aver una concurrenta economica dels reis-presidents de las sampitèrnas e novèlas Lutèças/Seine [Rambouillet, Versailles, Neuilly, Vichei, París, etc.].

Murèth es estat lo teatre d'una batalha importanta europèa : França e Castelha vs Catalonha e Occitània. La borgesiá tolsana i a falhit ... L'avem perduda la batalha, e dempuèi las avem sempre perdudas totas contra França, tala una costuma tolsana, avem perdut las batalhas armadas [França sabiá pagar los mercenaris gràcias als amics vaticanesques e luqueses, puèi los borgeses nòstres son jamai estats coratjoses per defendre lo pòble d'aiçí, levat a Bordèu e Marselha] talas coma las batalhas diplomaticas o negociatriças, las batalhas economicas o culturalas. Dempuèi aquestes tempses la borgesa Tolosa collabòra ambe lo sistèma del dominant.

Lo país occitan es estat sempre dividit [Ducat d'Aquitània/Corona d'Aragon dels tempses de Murèth] e es aquesta division que faguèt sa desfaita al fial dels tempses europèus, e que faguèt la collaboracion forçada... ambe Madrid o París, per la Glèisa vaticanesca.

Murèth es bravament simbolic pel reviscòl memorial en Occitània, saber ont podem falhir es saber perqué l'Euròpa de la patz auriá pogut èstre un modèl d'amor e de vida, sense nacionalisme, sense imperialisme, sense colonialisme, sense l'ultra-intoleréncia madrilenca e parisenca, mai tanben papista.

A un moment que lo rei-president francés arriba al cap de l'Union Europèa, e en paradòxa, farai una avisança generalizada a totes/as los/as Europèus/as de la maufasença francesa, sobterrana maufasença... car França fa mai de mal de faiçon subterranenca que quand las seunas armadas s'encamínan pel continent, segur avem encara l'actualitat al ment :

 ATTENTION AUX FRANÇAIS !

Aquestes arganhòls son capables d'imposar lo francés pertot per la justícia europenca, aplicant aital la lei del monoteïsme lingüistic tant prezada e estimada per las Lutèças/Seine. Avem pas pogut los arrestar a Murèth, e donc ... la batalha contunha endacòm : l'esperit francés dèu pas damorar costumièr a Brussèla, senon maissanta limonada per la ciutadanetat e pels pòbles d'Euròpa.

Aquesta demanda de Nouvel Economiste es en contradiccion ambe la règla inspirada dels intellectuals parisencs qu'an decidit d'enterrar totas las lengas quinas que siaguèssen, de moment qu'es pas la lenga de la lora causida politica, la causida politica francesa es colonialista, lo mai fòrt ganha de l'interès per sempre. Los intellectuals franceses son anglofils, los intellectuals franceses se fan pagar pel pòble de França, que la lenga impausada es lo sol francés, e impáusan als pòbles de la planeta la sola lenga anglesa... per fargar discorses sobre la diversitat lingüistica endacòm mai, per exemple en Africa.

Cal far atencion de las paraulas dels franceses. Totes los franceses, e particularament los que son sobre las laiças las mai nautas, son d'una perversion lingüistica sense equivalent sobre aquesta planeta.

Murèth : perqué l'avem perdut !

Encara un exemple qu'arriba del Québec, es classificat dins «Anglomania»; Els que díson :  je me souviens ...

S'acaba de publicar un libre de sciéncias politicas e istoricas, l'autor es pron ben conegut dels occitanistas, per èstre felibre e ancian professor d'universitat a Montpelhièr, tanben creador de mantunes movements politics occitanistas, Lucha Occitana, Volem Viure al País e per acabar lo Partit Occitan, e tanben ancian president de l'Institut d'Estudis Occitans.

Es estat candidat malastrós en 1974 per la presidéncia de la republica. Totes los seus escrits son d'un grand interès politic e literari. Ai personalament un interès mai bèl pels seus escrits literaris, puslèu que politics.

Lo libre darrièr es puslèu una mescla entre lo literari e lo politic, es un raconte d'un naut nivèl cultural de la debuta de l'Euròpa, tala que se fargèt al nivèl de la fin de l'Edat Mejan, e que el, supausa èstre la basa de l'Euròpa actuala.

Los premícias d'Euròpa pássan per Occitània. Los premícias de l'Euròpa qu'avem actualament, pas dins l'organizacion mas dins lo contengut de civilizacion.

Aital Robert Lafont ne fa la pròva ambe una demostracion literària e politica en sièis capítols; l'eiretatge, l'autre, la fe e l'òdi, lo cant e l'amor, los tempses dels cremadièrs. Sobre los cremadièrs d'Occitània se faguèt l'Euròpa... Mas lo conquestaire franc a pas matat sancierament la bèstia ... encara que l'autor sembla ne dobtar.

Es evident que lo libre s'adreiça a la populacion francesa, es en lenga francesa. Lo libre dona la plaça normala a l'occitan e lo ligam normal per las esséncias de l'Euròpa qu'avem ara.

En Robert Lafont nos fa lo plaser de presentar aquí sas premícias de l'Istòria d'Euròpa, del punt de vista literari (per la forma) e italic (per la geografia) ; l'Istòria aquesta sona agradiva tal una musica rròm que canta la «Rumba de Cataluña» sobre una estacion d'onda mejana la nuèit a l'ora de la munerizacion radiofonica ; lo libre aurà pas cap resson dins los mèdias franceses.

Sempre quand se legís l'Istòria aquesta aital contada se pensa a una astrada d'aver tant bons sapients, puèi que res se debana per despertar lo personal-ciutadan d'Occitània !

Es pietat que lo personal politic d'Occitània siaguèsse pas del nivèl d'un Robert Lafont. Malgrat una bèla evolucion que ai pogut notar pendent lo debat recent sobre las langues régionales de France per una adreiça a l'actual poder jacobin en plaça borbonica ; cal èstre fòrt per s'adreiça ambe las sonoritats e vocalisas de sa lenga impausada a un vièlh mièg-sord sempre al poder en Occitània dempuèi la santa capitala.

Puèi quand l'Òme bèl escriu sobre l'Istòria d'Aquitània, aquí, parier que per l' «Istòria d'Occitània», edicion El Trabucaire, l'autor repapiá à la française, parlejeta sobre l'Istòria d'Aquitània e l'Istòria de las tropas d'Eudes, perqué ?

Ai pas encara comprès perqué aqueste autor bèl s'engana sempre sobre aqueste subjècte, sobre aqueste territòri de lenga occitana, benlèu qu'engana aital l'Istòria pantaissada dempuèi lo Lengadòc o que Aquitània es tròp elonhada de las vistas italicas ?

Es que sempre se cal mesfisar dels racontes literaris d'En Robert Lafont ? L'engana sul subjècte aquitan pausa lo vertadièr problèma pel demorat del document, perqué s'enganariá pas endacòm mai ?

Se mesfisar sobretot quand l'epic e l'istòria a l'imatge de que colportávan las cançons de gèstas de l'Edat Mejan ambe un dosatge pron polit per èstre cresegut, mas lo dosatge se destaca del real quand lo politic crida al seriós, per acarat la paraula francesa, cal èstre donc bravament mai luènh de la redaccion literara, redaccion del plaser.

«Prémícias d'Euròpa» èra a priòri un tèxte istoric pron ben escrit, ambe una frasologia que pòrta al raconte a la cronica radiofonica, al plaser del libre d'estiu, èpic e agradiu que fa plaser a l'autor, als lectors e a las lectriças, mas que s'alonha de l'Istòria qu'avem mestièr, sobretot dempuèi que la sciéncia istorica a provat que son trabalh didactic se podriá melhorar malgrat l'abséncia abondosa de document escrit dins la lenga de l'empèri, mas ambe l'arquelogia de terrenh, la dubertura dels arquius dels departaments d'Occitània e lo saber lingüistic occitanista, tot es d'esperar sobre la melhoracion de l'Istòria d'Aquitània.

« Eudes a résisté à l'invasion africaine, il a aussi hérité de la question aquitaine. »

Lo Ducat d'Aquitània se daissava de pair en filh, mas lo sistèma juridic èra bravament mai complèxe, que las lantèrnas francesas, provençalas o lengadocianas.

« L'accord avec l'Islam n'est pas inconcevable si l'on joue l'autonomie du domaine coupé de Damas »

Aquesta frasa me sembla d'un fosc politic total quand se sap clarament l'istòria autonòma d'Aquitània. De qué se parla aquí senon ? De l'autonomia de qué ? Dins un reialme arabo-amazigh de mai de 3.000 qm de geografia, als tempses dels desplaçaments antics... Senon l'autonomia de l'Aquitània, èla se basava sobre una realitat, un pè militar real per vesin tot aprosmat de l'apoderament.

« Eudes, que l'échec de sa trahison a renvoyé au camp des Chrétiens, fuit devant lui. Il oblique vers l'Est, prend Poitiers. C'est alors que, derrière Eudes, surgit l'armée de Charles Martel. Là, près de Vouillé d'illustre mémoire, la bataille s'engage. Le Chef Franc tue l'émir. le lendemain, c'est la débâche chez les Musulmans. L'islam n'ira jamais plus loin. »

Un fantasme à la française ? Un escrit pels franceses ?

Totes los istorians d'Aquitània, los que sabi, sábon que lo maridatge de la filha d'Eudes èra per aver la tranquillitat, lo maridatge ambe un amazigh a ges agradat als arabes de Damàs ; alara que Eudes los pensávan venir dempuèi lo bais Lengadòc, los novèls vesins e mèstres arabes, la razzia a butat per Baiona, Bordèu e Santa, tant aviat ; la rapiditat faguèt la suspresa e la demanda d'Eudes per aver las tropas cristianas las mai aprosmadas, las tropas de l'enemic cristian de sempre, los Francs del nòrd, per arrestar aquesta razzia caliá donar la fin al vóler politic independent per l'Aquitània ; serà la primièra error armada d'un Duc d'Aquitània, la següenta serà la desfaita d'Auvèrnha, contra los franceses.

Es segurament aiçò que l'occitanisme desvaloza quand escriu aquesta literatura politica e engatjada ... perqué ? Per crear un fenomèn valencianista en Gasconha ? Per ajudar los provençalistas de far creire a la dominança ideologica lengadociana ?

Lo projècte de Charles Martel èra clar, sotmetre politicament l'Aquitània, l'insotmesa per sempre, li levar l'autonòmia politica per poder emplegar lo seu saber d'organizacion administrativa intèrna (saber exemplar per mantunes reialmes francs qu'an recebut d'ensenhaments de mantunes sapients de l'abadiá de Lemòtges). Car Aquitània èra un modèl pels reialmes nordencs novèls, ges de monlingüisme, ges d'etnisme lingüistic. Aqueste modèl es estat descrivut per un collòqui lemosin en junh 1999, me sembla qu'es la bona annada [oblit personal que caldriá cambiar] ; es una bona annada abans lo cambiament de sègle e la debuta de l'idèa de Congrès Occitano-Catalan, idèa maupracticada car tròp sapienta.

Mas Charles Martel a pas destrusit Aquitània (p.64), neutralizèt la dinastia d'Aquitània, mas pas lo seu Parlament que faguèt tant concurréncia als poders parisencs que faràn mantunas guèrras al centralisme reial, car es lo Parlament de Bordèu que donava la moneda per far la guèrra o installar los jurats de las comunas d'Aquitània. Aquitània èra una organizacion politica, pas autocratica coma lo comtat de Lengadòc. D'aquestas diferéncias ne fasem -ara- la crudèla experiéncia politica en comparar Tolosa e Bordèu...

Los tèxtes de Robert Lafont an un grand avantatge, crídan a una melhora coneisséncia de las institucions politicas d'Aquitània, Septimània e Provença, per comparar. La recèrca europenca se transformarà en escrit istoric seriós, e res de mai ? La literatura a una importança, mas tala la literatura dels Trobadors, arriba aprèp una oficialitat politica de las letras occitanas en Aquitània per una usança administrativa ambe lo latin, gràcia a la sapiença dels letrats de l'Abadiás de Lemòtges.

Sembla, ambe los tèxtes aquestes d'En Robert Lafont, que lo collòqui l'organizèt el-meteis, en pietinant mantunas associacions occitanas, amerita encara de daissar un escrit oficial, bèl e segur. Lo collòqui es estat fait ambe l'ajuda dels elegits del moment en Lemosin, amics socialistas d'En Robert Lafont, e que n'en usitèt sempre bravament ben per el e contra las associacions de militants.

Es de se demandar perqué organizar un collòqui s'es sonque per lo listar dins un Cv personal ? Me pensavi que l'Edat seu podiá melhorar los seus escrits sobre Aquitània, e que de CV n'aviá pus mestièr : ben non....

Josué sap que tota guèrra es una catastròfa, se sap qu'una guèrra podrà debutar per gaire mai qu'aquestas mauvolenças istoricas. Tot dèu èstre sobre las taulas de l'Istòria d'Occitània, quitament çò que Lengadòc vòl oblidar.

Recentament l'IEO de Lemosin a prepausat Guarat per anar manifestar per l'occitan, es benlèu una bona idèa ! Los militants occitanistas auràn aital lo temps de legir l'Istòria d'Aquitània se venon de Lengadòc (edr!).

E damori sus ma talent istorica e literara a prepaus del Reialme d'Arles e lo Comtat de Provença, d'aquesta Occitània que partenhava al grand Empèri germanic o cristian central, d'aqueste reialme de fe papala. N'ai pas agut pron ! Me ne podètz conselhar d'autres libres ?

Qué ? Me conselhatz de prendre aqueste libre d'En Robert Lafont e de bastir moment de commemoracion per Occitània ? Avètz benlèu rason ... Donc, zo confesi, en modèl de romança, En Robert Lafont a escrit tanben per l'avenidor europèu en Occitània.

Auèi los mèdias parisencs nos fan la commemoracion, tot parier vòlon exteriorizar la vergonha que faguèron los discors mediatizats de Naboleon Ier sul tèma, caliá oblidar lo mes de mai 1968 ; alara ara, los mèdias, los mèdias nacionalistas franceses, nos fan mantunas commemoracions. Naboleon Ier a trapat lo copable.

«Matatz-los tots, que dieu reconeisserà los sièus ! »

Aquí cap mèdia per commemorar 1208 ! E m'avizi qu'ai oblidat tanben d'o far ; èra la debuta de la fin del Lengadòc e de sa dignitat : los franceses arribávan.

En 1207, al mesma temps qu'Inocent III renovava las cridas de las crozadas contra los eretges, es ben aital que los sonaviàn los "bons cristians" del nòstre Occitània, crozadas dirigidas alara non solament pel rei dels Francs, senon tanben pel Duc de Borgonha [lo seu reialme èra del Sant Empèri e de l'autre man de Ròse, gràcia al reialme d'Arles] e los autres comtes de Nevèrs [Nevèrs que mantunes annadas aprèp albergarà la Bernadeta], de bar e de Dreux [ciutat coneguda an XXen sègle per aver elegit la primièra deputada del FN], entre autres, lo legat del papa Peire de Castelnau [jà un collaborador francés en Occitània!] dictèt la senténcia d'excomunicacion contra Raimon VI, perqué lo comte de Tolosa aviá pas acceptat las condicions de la patz proposadas pel legat vatinanesc, condicions que s'obligava als barons occitans de pas admitir justícia dins l'administracion del maine lor [l'avem perduda car uèi lo juridic es del rei-president de Neuilly-Paris/ Seine o de la Lanterne ...], a desólver los bens expoliats en favor de la Glèisa romana e, sobretot, de perségre los "eretges" o los bons cristians del Comtat. Per rason de l'excominicacion, Raimond VI faguèt una entrevista ambe Peire de Castelnau a Sant Gèli [l'òme es estat assassinat al meteis luòc al meteis temps, per quí ? Se sap pas], Sant Gèli quasi en tèrra de Sant Empèri, èra en genièr de 1208, l'entrevista èra pron tempetuosa e conflictiva, de qué non sortiguèt cap acòrd e donc la guèrra d'invasion franco-vaticana. Cal tanben tornar dire que d'excomunicacion los occitans n'an suportada tanben ambe Guilhem IX d'Aquitània, jà ! Aquel èra per rason de la laïcitat dels seus escrits, es partit en pelegrinatge e en tornar es mòrt, lo problèma èra reglat pels papistas. Èra quasi un chòc natural e costumièr... per las dinastias d'Occitània.

Aital podem commemorar !

Aital podem commemorar qu'entre los occitans i aviá pas cap solidaritat, entre Aquitània e Sant Empèri, los franceses an minjat lo pus feble, e Occitània debutava la negason identitària o nacionala dementre los pòbles representats internacionalament sobre aquesta planeta.

Aital, la crozada, l'invasion pre-colonialista, faguèt l'adesion de practicament tota la noblesa neblosa del territòri pichonèl e reial de França, una Iscla al mièg dels autres reialmes Francs, possiblament o ben segur, ajudada pel decret papal establissent que tota la tèrra posseïda pels bons cristians podiá èsser confiscada a volontat. Lo metòde es estat emplegat tanben contra lo monde islamista en país iberic, mantunas annadas pus tard, e contra los josius en Espanha ...

Aqueste afar èra una convidacion dubèrta pel pilhatge massiu ambe la benediccion de Roma perqué la zòna aquesta èra emplenada de sostens reals o aparentat a la causa dicha dels eretges.

Aital, es gaire susprenent que los franceses viatgèran en tropèls en Occitània per luchar per la Glèisa, per nos panar la nòstra tèrra. Inocent III donèt la direccion de la crozada al rei dels Francs Felip II August de França, la pichonèla, el daissèt la convida, mas ajudèt los vassals per l'acceptar, e designèt un delegat, Simon de Montfòrt ; l'expedicion contra Occitània podiá debutar, la fin d'Occitània èra inscrita dins l'Istòria dels Francs, e de totes lors regimes politics.

La commemoracion la podem far, serà per 1208 en 2008 

Fasem donc 800 annadas de la debuta de la dominacion francesa en Occitània, 800 annadas que lo colonialisme francés debutava. 800 annadas de patz romana ! 800 annadas de modèl papista en Euròpa. Se passatz per Sant Geli en Camarga, podrètz far la commemoracion, es lo luòc simbolic de la debuta de la desfaita occitana.

Dempuèi 800 annadas avem la lenga francesa sobre las mapas de nòstra Istòria e avem ara los mètros o transpòrts collectius dins la lenga de l'empèri ancian. Dempuèi 800 annadas las letras son francesas en Lengadòc, dempuèi 1470 per l'Aquitània, siá 538 annadas, etc... los darrièra a aver suportat l'arribada dels franceses en país de lenga occitana son estats los de Niça, ambe un referèndum que n'èra gaire democratic.

Nos tornem trapar en 2029, commorarem 800 annadas d'interdiccion de la lenga occitana, èra un edicte papista que donava lo là !

Nos tornem trapar ambe las chifras que los franceses nos an impausat, e lo debat IMPORTATÍSSIM del cambiament de la numerologia identiària, debat que se desvolopa dins la premsa provincialista.

Acabi de recebre un comentari a la cronica aquesta ... es estada mandada de Provença !

Bèla Niça,

fistre que non !

Páura Niça,

bandassalha de cons ...

Las commemoracions franchimandas en Occitània son sempre ultrapatalonejadas fòra del Carnaval ! Mantunes explícan que «los franceses son revisionistas»... Soi pas contra la formulacion. França es revisionisme dins l'ensemble.

La convidada d'aqueste maitin sobre France Culture èra Gisèle Halimi ; Gisèle Halimi es avocata e militanta feminista, fondatritz de « Choisir la cause des femmes » (1971), autora de « La clause de l’Européenne la plus favorisée » (Editions Des Femmes)...

Una causa que caldrà un jorn aplicar per França sul tèma de las lengas de França... Alara se aquesta doirsier avança, perqué pas l'aplicar per las « langues régionales ». Aquí, tal coma pel títol egalitat per las femnas dins la societat nacionalista francesa, l'egalitat es pron elonhada, ges europenca.

Son los constitucionalistas franchimands, de dreita e d'esquèrra, que seràn encara septics.

Veirem uèi se al Senat, los senadors son atanben nacional-expansionistas franceses : pica aquí ! o en vídeo ailà.

-°-

Lo Partit Occitan Albigés organisa un rescontre dubèrt a totes/as ambe una pensada particulària a la memòria de

Dòna Guirauda

vertadièra resistanta occitana a la barbariá de la Crosada

lo dimenge 25 de mai de 2008 tre 11 oras sul Plan a La Vaur.

Serà tanben un moment per totes los totas las que s'interèssan a nòstras tèmas e a la lenga e la cultura occitanas (mas tanben bretonas, catalanas, bascas, …), ambe presas de paraula, taulièrs de publicacions diversas e de supòrts occitanistas, manjar tirat de la biaça ambe aperitiu ofèrt (vins de Galhac), visita guidada en occitan, eca … Los musicaires pòdon portar lors instruments pel plaser de totes/as.

Alara, se tanben "volètz viure al país", eisitatz pas de venir partetjar aquel moment entre amics/gas o en prenent contacte ambe lo Partit Occitan Albigés per telefonet al 06 18 47 63 24.

Ndg : Lo paradigme ecclesial e militar de la conquèsta francesa en Occitània èra sonat : La Crosada... perqué non z'escriure o zo dire !?!?

Bèlcòp de monde coneisson lo libre de Samuel Huntington, Le choc des civilisations traduït en francés recentament ; « lo libre es paregut en 1996 ambe lo títol The Clash of civilizations and the remaking of World Order. L'atemptat contra las tòrres bessonas del World Trade Centre, lo 11 de setembre de 2001, l'a popularizat mai que tot, redusit a una oposicion irreductibla entre doás partidas del monde : Orient vs Occident, Islam contra Cristianetat. Mantunes autors, sense escriure sobre los mèdias, amanèran l'istòria complèxa e los conflictes contemporanèus a aqueste « chòc » sense gaire donar dins l'explicacion en precisar los partenaris, las modalitats, los enjòcs. Lo tèma d'Huntington se limitèt pas a aquesta opausicion binària, afirmava una passa d'un monde caracterizat pels clivatges ideologics (comunisme vs capitalisme, imperialisme vs anti-imperialisme [ndt*]) a un monde marcat per la resurgéncia dels clivatges identaris entre mantunas civilizacions -podriam atanben dire entre mantunas culturas- que an totas per esséncia una granda religion : cristianetat occidentala amassant Euròpa e Estats-Units-d'America-del-Nòrd, blòc ortodòxe rus, monde latino-american, airial african, Islam, civilizacion chinesa, japonesa, índoa. Los conflictes civilizacionals son de naturas diversas : a l'interior d'un Estat desgalhat entre mantunas civilizacions (per exemple Turquia e Mèxic [ndt **]) ; a l'interior d'una civilizacion pel contra-ròtle d'aquesta -aital entre islamista e reformadors ; entre un Occident dominator e las autras civilizacions. [...] Nicolas Sarkozy brandís lo « chòc de las civilizacions » tal un espaurugal [...]» explica François Micheau dins un diccionari francés de las manipulacions istoricas de Naboleon Ier.

Dins aqueste meteis libre, «Claude Lévi-Strauss (nascut en 1908) es un antropològue conegut pels estudis sobre mantunas societats lonhanas, qu'a analizat los mites, a partir, entre autres, des acquesits de la lingüistica estructurala. Se referent a aquestas òbras, Nicolas Sarkozy a beucòp tornat dire, dins los seus discors de campanha, que « l'identitat es pas una patologia » [París-Showcase, 040407]. Justifica aital sa volontat de far de la tèsi recurrenta de la crisi d'identitat nacionala francesa un enjòc de la presidenciala »

L'editor de Na Suzanne Citron, el, tòrne editar los mites de l'Istòria de França... dins un pichonèl libre de conselhar a totes los estudiants.

E per las lengas ditas regionalas avem l'afar que sabètz e qu'ai agut s'escriure per un bilhet recent [ambe totes los comuncats o tèxtes recebuts sul tèma]

A la Dòna ministra de la cultura li caldriá remembrar que non i a ierarquia en matièra lingüistica e encara mens en matièra d'identitat nacionala, levat aquesta que cal diferenciar o destriar la nacion d'expansion economica e politica, dins lo cas la francesa, ambe la nacion de promocion lingüistica e culturala [la lista es longa l'avem vista desvolopada lo 7 de mai a l'Assemblée Nationale... E en matièra de chòc dèu quitament pas res entendre a la politica seguida actualament pel seu Naboleon Ier ; alara li conselhi de legir aiçò.

Donc vaquí la responsa seriosa dels bascos de l'Estat francés als poders nacionalistas d'expansion francesa qu'es al poder a París-Neuilly/Seine e dins los caps de mantunas socialistas jacobins e monoteïsta de l'identitat imperiala e republicana.

Tal una mena de comunicat de premsa aprèp lo debat del 7 de mai de 2008, los bascos fan un pichonèl signe a la politica parisenca :

Pels burèus de susvelhença dels mèdias a l'UMP : se podràn criticar l'AFP per pas aver escrit una linha sobre l'afar ! E aiçò serà meritat ! (per un còp !)

Lo burèu de susvelhença de l'UMP dèu saber lo ròtle de l'ONU en matièra d'autodeterminacion dels pòbles, non ? De Gaule : Vive le Québec libre ! » me sembla una frasa pron ben sentida sul tèma.

L'article a l'interior d'Enbata es fòrça ben escrit e amerita tota la vòstra atencion, la revista es per abonament e en venda liura dins un departament de l'exagòne parisenc.

La prefectorala dèu èstre assabe